میثم نادی

آقای رییس جمهور! لطفا بس است

کد خبر: ۳۹۰۸۷

تاریخ: ۳۰ مهر ۱۳۹۰ - ۱۴:۵۰

در کتاب ارزشمند نهج البلاغه و در فرمایشات گهربار امیر کلام، جمله ای معروف خودنمایی می کند: ناتوان ترین مردم کسی است که در دوستیابی ناتوان است و از او ناتوان تر کسی است که دوستان خود را از دست بدهد.

هرکدام از ما، بارها و بارها این عبارت نورانی و سایر دستورالعملهای زندگی از نگاه اسلام و اهل بیت(ع) را مرور کرده ایم و گاهی، خواندن مکرر آنها، متاسفانه، ما را دچار روزمرگی کرده است و با بی تفاوتی از کنار آنها عبور می کنیم.

عده ای دیگر از ما، که بعضا دارای تریبون هم هستیم، برخی از این تعالیم حیاتبخش را حفظ یا یادداشت می کنیم تا برای مستعمین بیان کنیم و باز هم با نهایت تاسف، خودمان را از مخاطب قراردادن آن کلام، محروم می کنیم.

بنا ندارم با نوشتن مقدمه ای طولانی، اصل کلام را به حاشیه بفرستم اما قبل از ارایه عرض می کنم که برخی از دوستان حقیر را از نوشتن شفاف در این زمینه و با نام و امضای خود برحذر داشتند و برای مخالفتشان هم دلایلی را ذکر کردند اما در خلوت خود دیدم که اگر ادعای نوکری ارباب بی کفنمان را می کنیم، باید برای فریضه ی امر به معروف و نهی از منکر قیام کنیم و از دادن جان که هیچ، حتی از اهدای آبرو هم نهراسیم.

سال 88 وقتی در دفاع از فردی، که آن روزها احساس می کردیم تکلیف است برای رای آوردنش کار کنیم و از پرداخت هرنوع هزینه ای استقبال نمودیم، گمانمان این بود که با نشستن مجدد وی بر اریکه ی قدرت، باری از دوش اماممان برداشته ایم و برای نظام، سوپاپ اطمینان مناسبی فراهم آورده ایم.

در جنجال فتنه 88 هم به این رای خود بیش از گذشته افتخار کردیم و به حقانیت خود و منتخبمان بالیدیم اما با فرونشستن غبار فتنه و برپاخاستن بساط انحراف، شک و دودلی در قلوبمان رخنه کرد. با این همه، سعی می کردیم برای اقناع خود ادله ای بتراشیم تا جناب احمدی نژاد را همچنان در خط بدانیم!!

در این میانه هرچه به کنایه گفتیم و گفتند، هرچه در خلوت فریاد زدیم و زدند، هرچه با اشاره نوشتیم و نوشتند، جنابشان را خوش نیامد و هر روز، زاویه ی حرکتی وی با طیف ولایی کشور بیشتر و بیشتر شد...

اینک کار به جایی رسیده که خوشبین ترین افراد نیز دیگر نمی توانند روی صراط المستقیم حرکت او قسم یاد کنند. اگر نگاهی به اطرافیان ارزشی جناب احمدی نژاد داشته باشیم خواهیم دید که طی 6- 7 سالی که از ورود وی به صفحه ی اصلی سیاست گذشته، او نتوانسته دوستان دلسوز و حقیقی را برای خود نگهدارد و رفته رفته دایره ی نزدیکانش را به تعدادی انگشت شمار و البته پرحاشیه و مشکوک تقلیل داده است.

جناب احمدی نژاد با کنارزدن فرد جنجالی دولت، این روزها خود را کاندیدای نشستن بر کرسی لیدری جریان منسوب به آن فرد کرده است. سخنان غیرضروری و البته حاشیه ساز وی باعث دردمندی ارزشمداران شده اما ظاهرا گوش شنوایی برای شنیدن اعتراض و دغدغه یافت می نشود.

او در یکی از آخرین سخنانش، باز هم تاکید کرده که به جنگ فرهنگی اعتقادی ندارد و...!!! هرچند همین جمله ی وی با گفته های قبلیش در تضاد کامل است اما در اذهان این سوال مطرح شده است که: اگر شما به این امر مهم اعتقادی ندارید چرا بودجه ی چندهزارمیلیاردی برای امور فرهنگی اختصاص داده اید و عملکرد دولت ارش گریز دهم را فرهنگی قلمداد کرده اید؟! آن بودجه ی بی سابقه و این معرفی تنها در شرایطی باید اتفاق بیفتد که حرکت تقابلی مهمی صورت گرفته باشد تا بتوان بر آن چیره شد. اگر شرایط فرهنگی کشور عادی است و دشمن نیز در این زمینه مشغول نبرد نیست، چرا پول بیت المال را خرج این مقوله کرده اید؟

البته در همین خرجکرد از کیسه بیت المال هم نکات بسیاری وجود دارد که اصلا مسئول خرج این مبلغ هنفگت در دولت کیست و کجا خرج می نماید؟ به عقیده ی بسیاری،‌ با اختصاص مبالغ به مراتب کمتر از آنچه جناب احمدی نژاد اصطلاحا به فرهنگ اختصاص داده می توان فرهنگ کشور را متحول کرد. حال چرا با چنین بودجه ای، آب از آب تکان نخورده و بالعکس، بیش از گذشته آثار برهنگی فرهنگی مشاهده می شود، خود ماجرای پیچیده ای است.

جناب احمدی نژاد! به شما رای دادیم تا کار کنید و سرباز ولی فقیه باشد نه به تئوری پردازی بپردازید. محل ارایه ی تئوری در محافل دانشگاهی و حوزوی است نه در کرسی ریاست جمهوری. رییس جمهور باید کار کند و کار کند.

جناب احمدی نژاد! صمیمانه و شفاف عرض می کنم که ادامه ی مسیر کنونی شما، با سرخوردگی بیشتر حامیان سابقتان همراه خواهد بود. بیش از این خود را زیر دین مردم قرار ندهید. آقای رییس جمهور! لطفا بس است...

میثم نادی

مداح اهل بیت(ع)