چرا دستگاه قضایی نباید کوتاه بیاید؟

اعتصاب غذا؛ حربه ای برای فراموشی اصل جرم/ آیا بخشش بی دلیل مجرم ظلم به ملت نیست؟

اگر معیار برای حبس و آزادی زندانیان اعتصاب غذا باشد، و هر کسی که دست به این کار زد، آزاد شده و یا خواسته های فراقانونی اش تامین شود، دیگر چه چیزی از قوه قضاییه و اجرای عدالت باقی خواهد ماند؟

کد خبر: ۳۷۸۶۹۸

تاریخ: ۱۲ شهريور ۱۳۹۶ - ۱۰:۵۳

گروه سیاسی صراط - اعتصاب غذای تعدادی از زندانیان کشور از ماه های گذشته با پوشش و پشتیبانی گسترده تشکل ها و افراد معاند نظام در شبکه های اجتماعی همراه بوده تا از این راه بخشی از افکار عمومی را قانع کند اصل جرم افراد را فراموش کرده و صرفا به دنبال برآورده شدن خواسته های اعتصاب کنندگان باشد.

به گزارش صراط، پوشش و شانتاژ رسانه ای این اعتصاب ها به گونه ای بوده است که فارغ از صحت یا عدم صحت اخبار مذکور، اصل موضوع را نیز به حاشیه برده و صرفا به ابزاری برای فشار به دستگاه قضایی برای نادیده انگاری جرم افراد بدیل شده بود.

همین شانتاژ رسانه ای بود که باعث شد چندی پیش عباس جعفری دولت آبادی دادستان عمومی و انقلاب تهران خطاب به زندانیانی که اعتصاب غذا می‌کنند، اعلام کند: "به این زندانیان اعلام می‌کنیم که این اقدامات، اموری شکست خورده است و دستگاه قضایی تسلیم این موارد نمی‌شود."
اگر موضوع را از دیدگاه بازتر و با در نظر گرفتن تمامی ابعاد ماجرا نگاه کنیم این موضع گیری کاملا منطقی و عقلانی است.
چگونه ممکن است جرم فردی که به خاطر قتل یا بر هم زدن امنیت مردم و کشور یا جاسوسی برای بیگانه یا دست به سلاح بردن علیه نظام به زندان محکوم شده، با یک نمایش اعتصاب غذا ناگهان فراموش شده و نادیده انگاشته شود؟

در این میان، بهانه های حقوق بشری و توجه به حقوق زندانیان هم در حد همان "بهانه" باقی مانده و فراتر نمی رود. واضح است که بخشش بی دلیل کسی که به فرد یا افرادی از جامعه و یا حتی تمام کشور ظلم و خیانت کرده، در واقع نادیده گرفتن حقوق یک ملت است نه برآورده شدن حق یک مجرم زندانی.

همه این موارد در حالی است که اولا اخبار مربوط به اعتصاب غذای زندانیان با اعلام اعتصاب غذای یکروزه و پر حرف و حدیث مهدی کروبی ناگهان اوج گرفت که خود دلیلی است بر این که، هدف همان فشار به قوه قضاییه است؛ و در ثانی در موارد متعددی اخبار مذکور اساسا صحت نداشته و اعتصاب غذایی هم در کار نبوده است و صرفا یک خبرسازی در خدمت اهداف معاندان نظام بوده است.
در این شرایط، طبیعی است که رفتن زیر بار چنین خواسته های نابحقی؛ خلاف عدالت و ظلم در حق ملت است.