کیانوش رستمی: قراربود کفش طلا بدهند، پلاستیکی شد!

ملی‌پوش دسته ۸۵ کیلوگرم وزنه‌برداری ایران گفت: قرار بود کفش طلا به من بدهند که کفش طلا، پلاستیکی شد!

کد خبر: ۳۶۳۱۳۷

تاریخ: ۱۶ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۱۲:۲۵

صراط: ملی‌پوش دسته ۸۵ کیلوگرم وزنه‌برداری ایران گفت: قرار بود کفش طلا به من بدهند که کفش طلا، پلاستیکی شد!

کیانوش رستمی در گفت‌وگو با میزان، در خصوص آخرین شرایط خود اظهار داشت: در حال حاضر تمرین نمی‌کنم و ورزش را کنار گذاشته‌ام. البته دلسرد نشده‌ام بلکه فضای خوبی برایم فراهم نیست که تمریناتم را انجام بدهم. اگر رسیدگی‌هایی که باید صورت می‌گرفت، انجام می‌شد مسلماً می‌ماندم اما دلسردی‌ها و بی‌تفاوتی‌هایی که به وجود آمد در تصمیمم دخیل بود.

وی در مورد حضور خود به عنوان ناظر دسته 85 کیلوگرم مسابقات آسیایی بزرگسالان تصریح کرد: من با دعوت کنفدراسیون آسیا به عنوان ناظر دسته 85 کیلوگرم دعوت شدم و مدال قهرمانان این وزن را هم تقدیم‌شان کردم. احساس خیلی خوبی بود و خوشحالم به عنوان یک ایرانی که ورزشکار هستم، مدال ورزشکاران دیگر را تقدیم کردم.
ملی‌پوش دسته 85 کیلوگرم وزنه‌برداری ایران تصریح کرد: فکر می‌کنم برای هیچ ورزشکاری در اوج قهرمانی این اتفاق رخ نداده و باعث افتخار است، همچنین خدا را شکر که به عنوان برترین وزنه بردار جهان انتخاب شدم و فدراسیون جهانی در مسابقات نوجوانان جهان از من تقدیر کرد و جایزه این عنوان را به من داد. باید قدر این لحظات را بدانیم چون خیلی کم پیش می‌آید. ما اگر نخواهیم چنین حالتی را تشویق کنیم به خودمان ضربه می‌زنیم.
رستمی با اشاره به قول‌ها‌ی مسئولان خاطرنشان کرد: قول‌های زیادی رد و بدل شد. قرار بود کفش طلا بدهند اما کفش طلا، پلاستیکی شد! البته اگر همین پلاستیکی را هم می‌دادند خوب بود. بالاخره این موضوع باید بین مردم باز شود چون فکر می‌کنند ورزشکار این جایزه را گرفته است و ما خودمان در این رابطه بی‌تفاوت هستیم. البته این که یک یادبود است و ما دوست داشتیم این یادبود را در کلکسیون ورزشی داشته باشیم.

دارنده مدال طلای المپیک 2016 ریو در پایان خاطرنشان کرد: اصلا دنبال مادیات نیستم و فقط شرایط ورزشی می‌خواستم تا آرامش ذهنی داشته باشم و تمریناتم  را انجام دهم اما شرایط برای من فراهم نشد و تمرین را کنار گذاشتم،.مردم عزیز ایران باید این موضوع را بدانند که من خیلی دوست دارم در میدان‌های بزرگ همیشه حضور داشته باشم و به عنوان بخش کوچکی از مملکت بتوانم دل‌شان را شاد کنم ولی واقعاً شرایط برایم مهیا نشد و بعضی‌ها باعث شدند دلسرد بشوم.