مهمان خندوانه: لایف استایلِ الانم را دوست ندارم +عکس

آزاده صمدی در برنامه «خندوانه» گفت لایف استایلِ الانش را دوست ندارد و اگر به خاطر شغلش نبود، تهران نمی‌ماند.

کد خبر: ۳۵۹۹۴۹

تاریخ: ۳۰ فروردين ۱۳۹۶ - ۰۷:۵۷

صراط: آزاده صمدی در برنامه «خندوانه» گفت لایف استایلِ الانش را دوست ندارد و اگر به خاطر شغلش نبود، تهران نمی‌ماند.

به گزارش خبرآنلاین، شامگاه سه‌شنبه 29 فروردین، آزاده صمدی مهمان برنامه «خندوانه» با اجرای رامبد جوان شد.

او که این روزها برای ضبط سریال «دیوار به دیوار» جلوی دوربین سامان مقدم است، در مورد حضورش در آثار کمدی گفت: «من به قانون جذب معتقدم و گمان می‌کنم الان فضای ذهنی‌ام به گونه‌ای است که بیشتر پیشنهاد بازی در نقش‌های کمدی می‌گیرم.»

صمدی که این روزها فیلم سینمایی «خوب، بد، جلف» را هم روی پرده دارد، در مورد دورترین خاطره‌ای که در ذهن دارد گفت: «برق‌ها رفته بود و چراغ گِردسوز روشن کرده بودند. بغل مادرم بودم، گردنش را گرفته و از سایه‌ام وحشت کرده بودم. هر چقدر تلاش می‌کرد برای ریختن ترسم، به سمت سایه‌ام ببردم، بلندتر جیغ می‌کشیدم!»

بازیگر نمایش «آیس لند» در مورد اولین خاطره‌اش از مدرسه گفت: «روز اول مدرسه مادرم به شدت گریه می‌کرد و می‌گفت؛ می‌خواهی مدرسه نمانی؟!‌ با هم رفتیم خانه! فردایش که رفتم می‌خواستم بنشینم که یکی گفت این جا، جای دوست من است! سراغ نیمکت بعدی رفتم یکی دیگر گفت این جا جای فلانی است! همین طور رفتم عقب تا رسیدم به نیمکت آخر! از همان موقع از مدرسه متنفر شدم!»

صمدی با اشاره به این که 30 سالگی را رد کرده است در پاسخ رامبد جوان در مورد بحران 30 سالگی گفت: «الان از 30 سالگی‌ام خوشحال‌ترم. فکر می‌کنم اگر با رسیدن به 30 سالگی حال خوبی نداشته‌اید به علت شرایطی بوده که در آن مقطع از زندگی‌تان داشته‌اید و الا این‌ها چیزی جز اعداد و ارقام نیستند.»

بازیگر فیلم سینمایی «50 کیلو آلبالو» ادامه داد: «به این فکر می‌کنم که دوره‌ای را به عنوان دوره بازنشستگی‌ام در نظر بگیرم. مزرعه‌ای داشته باشم که در آن سبزی خوردن بکارم. چیزی بنویسم یا همت کنم زبانم را تقویت کنم و تا آن موقع بتوانم ترجمه کنم.»

بازیگر نمایش «زبان اصلی» در همین مورد افزود: «لایف استایلی را که الان دارم دوست ندارم و اگر به خاطر شغلم نبود تهران نمی‌ماندم.»

آزاده صمدی در مورد این که چه چیز غصه‌دار و چه چیز خوشحالش می‌کند هم گفت: «این که آدم‌ها یادشان می‌رود هدف‌شان از زندگی کردن چیست و پایشان را روی سر و کله هم می‌گذارند تا به جاهای خفن‌تری برسند غصه‌دارم می‌کند و همیشه بودن در جمع حالم را سر جایش می‌آورد.»