فرار شهرداری از مسئولیت یک فاجعه جدید

نمایش تبلیغاتی قالی‌باف چگونه از قم به ساختمان پلاسکو منتقل شد؟/ پلمپ فقط مخصوص واحدهای بدهکار است؟/ عوارض نوسازی پلاسکو کجاست؟

فاجعه فروریختن ساختمان پلاسکوی تهران که در برخی از رسانه های خارجی، با عنوان 11 سپتامبر ایرانی از آن یاد شده، در حالی رخ داد که شهرداری تهران قبل، حین و بعد از حادثه همچنان در حال سیاسی کاری بود.

کد خبر: ۳۴۴۸۸۲

تاریخ: ۰۱ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۲:۰۹

گروه اجتماعی صراط - فاجعه فروریختن ساختمان پلاسکوی تهران که در برخی از رسانه های خارجی، با عنوان 11 سپتامبر ایرانی از آن یاد شده، در حالی رخ داد که شهرداری تهران قبل، حین و بعد از حادثه همچنان در حال سیاسی کاری بود.

هنگام وقوع این حادثه، محمدباقر قالی باف شهردار تهران در فاصله کمتر از 4 ماه مانده تا انتخابات ریاست جمهوری، در سفر قم به سر می برد. با این حال، حامیان او، نیمه کاره ماندن دیدارهایش در قم و بازگشتش از این سفر 130 کیلومتری را که کمترین و عادی ترین کار ممکن یک شهردار است، در حد یک حماسه بالا بردند.

به گزارش صراط، اقدامات قالی باف پس از حضور در محل حادثه، بیشتر شبیه همان شوهای تبلیغاتی پیشین خود از قلب تهران گرفته تا مرز مهران بود. او به دوربین صداوسیما اطمینان داد که هیچ یک از کسبه و مردم عادی در جمع محبوس شدگان نیستند و صرفا نیروهای آتش‌نشانی در آنجا گرفتار شده اند!

قالی باف اما حرفی از انتقادات همین پرسنل آتش نشانی به خاطر بی توجهی شهرداری به درخواست ها برای تجهیز آتش نشانی به میان نیاورد؛ از چرایی وجود امکانات ابتدایی برای اطفاء این حریق نگفت تا همین اظهارات حق به جانبش هم جنبه تبلیغاتی پیدا کند. گویی او خود را هم در سوی آتش نشانان فرض کرده بود تا تلویحا بگوید "ما قربانی دادیم ولی مردم نه"!

او حتی توضیح نداد که وقتی برای ماجرای گورخواب ها هم دست به قلم شده و از این و آن انتقاد می کند، خودش چه اقدام واقعی و عملی مشخصی برای جلوگیری از این نوع حوادث انجام داده بود.

ماجرا به همین جا ختم نشد؛ رسانه های پرشمار حامی شهردار تهران و کاندیدای بالقوه انتخابات 96، پس از انتشار پیاپی تصاویر قالی باف در ژست های مختلف در محل حادثه، شروع به فرافکنی در خصوص مقصر حادثه کردند. ابتدا گفتند که شهرداری در سال 92 و پس از حادثه دلخراش خیابان جمهوری، درخواست پلمپ ساختمان های ناایمن را داشت که مسکوت مانده بود. اما توضیح ندادند مگر پلمپ یک واحد متخلف نیاز به مصوبه شورای شهر دارد که حالا از زیر بار مسئولیت شانه خالی می کنند؟!

سپس یادآوری کردند که شهرداری 6 یا 7 بار به ساختمان پلاسکو تذکر داده که ایمنی لازم را ندارند ولی مالکین آن توجهی نکردند. اما همین رسانه ها و اشخاص، وقتی با این سوال که پس چه دلیلی برای عدم پلمپ این ساختمان ها وجود داشت، مواجه شدند ناگهان با یک تغییر مسیر، یک ارگان دیگر پیدا کردند تا آوارها را سر آن خراب کنند. بنا بر ادعای جدید، پلمپ این واحدها در حیطه اختیارات وزارت کار است نه شهرداری! آنها البته توضیح ندادند که چگونه پلمپ ساختمان باشگاه های پرطرفدار پایتخت بر عهده شهرداری است نه وزارت ورزش اما حالا که فاجعه پلاسکو رخ داده، همه چیز به گردن نهاد دیگری می افتد.

(حضور شهردار تهران در خرابه های ساختمان پلاسکو با مراقبت محافظان و عکاسان!)

ناگفته پیداست که پلمپ واحدهای اینچنینی اگر در حوزه نوع فعالیت آنها باشد بر عهده ارگانی مانند وزارت کار است ولی اگر مربوط به ایمنی ساختمان باشد، در حیطه اختیار شهرداری است. اما این واقعیت ساده هم از سوی حامیان شهردار تکنوکرات نادیده گرفته شده است.

بر اساس گفته های اعضای شورای شهر، این شورا از حادثه خیابان جمهوری مصوبات متعددی را در مورد تامین تجهیزات مدرن و بالگرد برای سازمان آتش نشانی داشته و بارها تذکر داده شده است که در صورت وقوع آتش سوزی و حادثه در ساختمان های بلند مرتبه، تجهیزات آتش نشانی برای مهار آن کافی نیست.

حتی در جلسه 23 شهریور امسال در شورای شهر نیز برای آخرین مرتبه به صورت مفصل در خصوص کمبود تجهیزات آتش نشانی و ضرورت تامین اعتبارات لازم برای رفع این نواقص و تامین تجهیزات حفاظت فردی برای آتش نشانان غیور صحبت شد.

اما ظاهرا شهرداری تهران این واقعیات را نادیده می گیرد تا همچنان خود را طلبکار نشان دهد. البته شهرداری در پلمپ واحدها ید طولایی دارد اما این پلمپ ها به دلیل نا ایمن بودن اتفاق نمی افتد. کافی است واحدی اندکی بدهی داشته باشد یا تغییر کاربری دهد تا بلافاصله پلمپ شود و در مقابل آن ها با بلوک های سیمانی، مانع ایجاد شود اما وقتی پای واحدهای ناایمن به میان آید خبری از پلمپ نیست چرا که احتمالا آنها هم مالیات تجاری خود را پرداخته اند و هم عوارض نوسازی را! اما معلوم نیست نتیجه دریافت این عوارض که طبیعتا باید به منظور نوسازی اخذ شود، چه بوده است.

شهرداری تهران اگر به آنچه در مورد اخطارها پیرامون این واحدها اعتقاد دارد توضیح دهد که چرا پس از 6 یا 7 بار اخطار هیچ خبری از پلمپ و یا اقدامی جدی و عملی – نه نمایشی و تبلیغاتی – نیست. آیا شهرداری که بساط چند دستفروش را که نمی تواند از آنها عوارضی دریافت کند، در کسری از ثانیه، از نظرها محو می کند، در مورد واحدهایی چنین ناا یمن، به چند اخطار نمایشی بسنده کرده و با اخذ عوارض با آنها کنار آمده است؟