آنچه رییس جمهور قبل از دور جدید سفرهای استانی باید بداند / بخش سوم

فریادهای مردم در شب 14 خرداد شیشه ی غرور احمدی نژاد را شکست؟

او باید به پرسشهای بی شمار حامیان 25 میلیونی خود پاسخ قانع کننده ای دهد که چرا در برابر اتهام رسمی قوه قضاییه مبنی بر فساد حلقه اول نزدیکانش سکوت کرده و کابینه را خط قرمز خود نامیده است؟

کد خبر: ۳۲۵۲۷

تاریخ: ۲۱ شهريور ۱۳۹۰ - ۱۴:۲۱

"صراط "- رییس دولت دهم روزی از چشمها افتاد که در اجرای فرمان شفاهی و حتی کتبی امام خامنه ای دل به تردید سپرد. زمانی که در پاسخ به آن حکم بیان داشت طبق اصل فلان، دستور شما انجام می شود و این طوری جلوه گر شد که گویی کار از ارادت قلبی و عقیدتی خارج و به روال اداری بازگشته است.

سرویس سیاسی صراط نیوز/ اینجا بود که دیگر احمدی نژاد نیز صرفا براساس فلان اصل قانونی رییس جمهور بود و تعلقات قلبی نسبت به وی به سردی گرایید. وقتی فردی، که به حکم پیر طریق موجبات سرخوردگی حامیان می شود، از جایی عزل و 18 پست مهم دیگر به وی تقدیم می شود، مشخص است که خبری در راه است. وقتی آن فرد، در اظهارنظرات غیرضروری و در مجامع غیرتخصصی نسبت به بدیهیات دینی و اعتقادی شبهه می آفریند و فریاد جامعه ی ارزشی را به آسمان بلند می کند اما رییس جمهور سعی در ماله کشی سخنان وی و حتی ایستادگی در برابر علما می نماید، پر واضح است که پشت پرده اتفاقاتی در حال وقوع است.

زمانی که فردی با صراحت و اعلام عمومی از سوی مسئولان رده بالای قوه قضاییه به عنوان یک متهم دانه درشت اقتصادی معرفی می شود اما به جای تحویل وی به قانون، همان فرد به ریاست ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی(!) منصوب می شود و رییس جمهور تنها تکلیفش را در دفاع از وی می بیند، دیگر نمی توان اعتماد 100 درصدی داشت.

زمانی که فلان فرد، سایه به سایه ی فرد جنجالی دولت در تمام رده های مدیریت شهری و کشوری بالا می آید و البته همزمان، اخبار فساد اخلاقی و اقتصادی وی دهان به دهان می چرخد و علل اخراجش از فلان وزارتخانه حیاتی کشور نقل محافل می شود اما رییس جمهور، به وی در کنار خود صندلی خاص(!) می دهد و در نهایت برای عدم دسترسی قانون به او، زیر پر و بالش را می گیرد، مگر می توان بی تفاوت بود؟!

وقتی در دولت احمدی نژاد، که خود را خادم و کوچک علما می دانست، فردی از فرصت پیش آمده نهایت سوءاستفاده را کرده و با انتشار ویژه نامه ای مخدوش، اعتراض علما و مراجع را برمی انگیزاند و سپس با اطمینان از عدم برخورد، در پاسخ به آن بزرگان، قلم به هتاکی می چرخاند، دیگر چه باید گفت؟!

همه ی اینها را در کنار اتفاقات مشمئز کننده ای باید گذارد که تحت عنوان جن گیران دولتی معروف شد و وقت و هزینه ی کشور را صرف خود نمود.

احمدی نژاد، 5 ماه به میان مردم نیامد چون باور نمی کرد مردم در سالگرد روزی، که حتی به نوه بنیانگذار انقلاب به جهت عدول از خط امام(ره) اعتراض داشتند، نسبت به رفتار وی نیز معترض شوند. او گمان نمی کرد که مردم همه چیز را می بینند و می دانند اما فرصت بازگشت و جبران خطا داده اند. فریادهای مردم در شب 14 خرداد شیشه ی غرور احمدی نژاد را شکست و فهمید که مردم فهمیده اند اما پاسخ وی به اعتراضات چه بود؟ سکوت الهام بخش وحدت آفرین!!! و البته ظاهرا هنوز نمی داند که این سکوت، نه تنها وحدت بخش نیست بلکه در دل خود دریایی از چراهای مردم را نهفته دارد.

سکوت چرا؟ احمدی نژاد که مرد فریاد بود. او باید به مردم بگوید که چرا در دولت نهم و دهم راضی به کنارگذاشتن بیش از نیمی از ارکان اصلی دولتش شد اما روی اسامی مشایی، رحیمی و بقایی حساسیتی به ارزش از دست رفتن اعتبارش دارد؟

او باید به پرسشهای بی شمار حامیان 25 میلیونی خود پاسخ قانع کننده ای دهد که چرا در برابر اتهام رسمی قوه قضاییه مبنی بر فساد حلقه اول نزدیکانش سکوت کرده و کابینه را خط قرمز خود نامیده است؟! مگر قرار نبود هیچکس در این کشور در برابر فساد مصونیت نداشته باشد؟! مگر احمدی نژاد نیامده بود دست دانه درشتها را روکند؟!

پایان بخش سوم

ادامه این متن را می توانید در روزهای آتی در صراط نیوز مطالعه نمائید .