سردار سلیمانی:

چه ارزشی دارد که پاسپورت ما را قبول دارند یا نه؟/ عزت و استقلال ملت از هر چیزی مهم‌تر است

خرمنی از اتش در اطراف ایران وجود دارد. این کشور که امروز اینقدر ارامش و امنیت دارد با کجا میخواهیم مبادله کنیم، با ترکیه؟ جمهوری اسلامی با کدام نظام قابل مقایسه است؟

کد خبر: ۲۹۶۸۸۱

تاریخ: ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۵ - ۱۲:۰۳

صراط: سخنرانی فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در کنگره ۸ هزار شهید استان گیلان آغاز شد.

به گزارش تسنیم، سرلشکر پاسدار قاسم سلیمانی فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی دقایقی پیش در اجلاسیه کنگره ملی 8 هزار شهید استان گیلان که در میدان شهدای ذهاب رشت درحال برگزاری است، به ایراد سخنرانی پرداخت که به شرح ذیل است:
بحثم درباره دورانی که است که 20 سال از آن می گذرد. درباره گنجی که سال‌های متمادی ملت ما را از خود بهره‌مند کرد. گنج جنگ، گنج بی‌همتایی که باید کاوش شده و به جامعه معرفی شود. جای شهیدان ما همیشه پر است و مملو است از شهیدان زنده و اماده شهید، نمونه آن شهیدان مدافع حرم.

در این مراسم به 3 نکته می‌خواهم اشاره کنم. نکته اول که از درک آن عاجز هستیم از باب معرفی شهید و شهادت،‌ نکته دوم درباب هدف و اهداف شهدا، در طول این مسیر از دیروز تا به امروز و نکته سوم در باب حالات و رفتار و سلوک اخلاقی شهدا.

آنچه ما دیدیم به‌عنوان فهم از اسلام و از شهیدان رویت کردیم و مشاهده کنیم که نکته مهمی است. تا کسی شهید نبود، شهید نمی شود، شرط شهید شدن، شهید بودن است. اگر امروز کسی را دیدید که بوی شهید از کلام ، رفتار و اخلاق او استشمام شد، بدانید شهید خواهد شد؛ تمام شهدای ما این مشخصه را داشتند قبل از اینکه شهید شوند شهید بودند. نمی تواند کسی قبل از اینکه علم بیاموزد ، عالم شود.

پایه‌ی اصلی‌ای که همه شهیدان طی کردند، پایگاه و مقام "هجرت" است. آن ها، همانطوری که دیدید، شهید عتری، از وابستگی و دلبستگی به زهرای زیبای خود دل کند و به سوی تطلیف حرکت کرد. اولین پایه رسیدن به مقام شهید و شهادت هجرت است. هجرت از مال، مکان، مقامات و دلبستگی‌هاست. شهدا این هجرت را در همه ابعادش ، در حد کمال انجام دادند.

مرتبه دوم، مرتبه جهاد است. مرتبه سوم، ایستادگی و پایداری در این راه است. برادران عزیز باقی مانده از جنگ، مشتاق چنین فضایی، این شهدای حرم را دیدید و شهدایی که اخیرا به شهادت می رسند، این‌ها هوشمندند.

ما در مسئله درک مقام شهدا نباید تردید کنیم که آن‌ها هم مانند اولیای ما دارای اعجاز هستند. اینکه به قبور آن‌ها توسل کنیم، حقیقیت است چراکه مانند قطره ای هستند که به دریا وصل شده‌اند. او چون ذوب در خدا شده است، اخلاص پیدا کرده و چون اخلاص پیدا کرده، اتصال پیدا کرده است.

اگر این اتصال به وجود آمد، فرقی بین آن ها و حبیب آن ها و معبود آن ها نیست. این از خود او نیست بلکه در اثر آن اتصال به وجود آمده است. یک قاعده ی الهی است. هرکس به امیرالمونین(ع) نزدیک تر شد، این مدار بر او اثر می گذارد. او ابوذر غفاری می شود و سلمان پاک می شود. فلسفه شهید فلسفه این اتصال است و این قطره در دریاست. او وصل است به مدار مغناطیسی الهی. او جزئی از معصوم شده است.

پدر و مادر شهید هم همینطور است. این ژن مطهر در این وجود نسل به نسل منتقل شده و خداوند در این روز به ودیعه گذاشته شده است. او هم دارای چنین حرمت و جایگاهی است و باید باشد در جامعه ما. قدر این پدران و مادران را بدانید. همه رحمت الهی برخی اوقات از یک بهانه ای حاصل می شود از یک پیرمرد نورانی عادی. از یک شخص عادی، از یک زن روستایی و از یک بچه شهید و اشک چشم او در شبی که من و شما نمی بینیم. این ها منشاءهای کرامت و رحمت الهی هستند.یکی از پایگاه های جذب برکت الهی هستند.

این 8 هزار شهید ساده نیست. 8 هزار نفر شهید در تاریخ سئوال می کنند، چرا شهید شدند؟ برای چی رفتند؟ ما که جمع شده ایم و یا می شنویم و بعدا خواهیم شنید باید به این سئوال پاسخ دهیم. باید از وجدان خود و فطرت خود بکنیم که این ها چرا رفتند. این یک بمباران اتمی مانند هیروشیما به وجود نیامده که 8 هزار نفر یک جا شهید شوند. یک حادثه طولانی قریب به بیش از 2000 روزه ای بود که رفتند و دیدند که وقتی شهید شد، مادر و پدر پیر او تنها ماند اما متوقف نشدند. این 8 هزار نفر در طول 8 هزار اتفاق افتاده است. هر سال 1000 نفر بهترین های مردم در این جا شهید شدند. چرا؟

قربانی مهم است اما مهمتر از قربانی مهم چیزی است که انسان برای آن قربانی می شود. امام حسین(ع) عظیم است اما اعظم از آن چیزی است که امام حسین(ع) برای آن شهید شد. برای اسلام شهید شدند. و اسلام است که اعظم است بر امام حسین و آن ها برای این رفتند شهید شدند. امام (ره) کاری کرد کارستان. هیچ عالمی در تاریخ شیعی، هیچ مرجعی در تاریخ شیعی نه امروز نه دیروز قادر نبود کاری که امام انچام داد انجام دهد. امام تاسیس حکومت اسلامی را در نخستین فرصت به اجرا گذاشت. امروز در جامعه ما خیلی مهم است این منزوجیت دین و قومیت و ملیت؛ این هنر امام بود. امام برای بیمه کردن این کشور، برای بیمه کردن اسلام، بیش از 13 قرن اسلام، اسلام امویان، اسلام عباسیان، اسلام عثمانیان بود. در تاریخ طولانی، بر جهان اسلام حاکم شد و همه این انحرافاتی که در عالم اسلام به وجود آمد در اثر حکومت های فاسد و خودکامه ای بود که به اسم اسلام حکومت کردند. امام اسلام ناب را در چارچوب قامت این کشور کاوش کرد.

امام ملتی را شایسته این کار را دید. ملت ایران بود. تنها برای نجات اسلام نبود برای نجات ایران بود. 700 سال تاریخ ایران بدون تاریخ است و تاریخ حاکمان غیرایرانی است بر این کشور. لشکرکشی های گوناگون، از جاهای گوناگون، بر این کشور حکومت کردند. امام با اسلام 2 کار مهم را انجام داد. اول ایران و ملت را بیمه کرد.

مگر امکان داشت بدون انگیزه دین و اسلام، 8 هزار نفر بروند در فاصله ای بیش از 1000 کیلومتر بدون اینکه خانه و شهر آن هاومورد هجوم قرار گیرد بروند در مرزهای شلمچه، سرشان را بگذرند و قطع شود سر آن ها و بعد با چندوجب به دامن مادران برگردند؟ این بدون اسلام امکان پذیر نبود. امام(ره) برای احیای مجدد اسلام، این ملت را شایسته آن دید لذا امروز دفاع از نظام اسلامی، مساوی با دفاع از اسلام است.

این شهدا برای اسلام رفتند. خیلی این مسئله مهم است در بحث های داخلی خودمان هم مهم است. این نظامی که امروز داریم این ارامشی داریم . یک خرمنی از اتش در اطراف ایران وجود دارد. عراق و افغانستان و پاکستان و قفقاز را ببینید این اطراف ماست. این کشور که امروز اینقدر ارامش و امنیت دارد.

با کجا میخواهیم مبادله کنیم با ترکیه؟ جمهوری اسلامی با کدام نظام قابل مقایسه و تبدیل است؟ این حجم زیبا از ازادی و رشد علمی در سطوح گوناگون. نظام هم امروز ارزش این را داشت که 8 هزار نفرشهید شوند هم امروز ارزش ان را دارد که هزاران نفر در راه ان شهید شوند. این که رهبر عزیز و بزرگوار در بالای قله نظام مراقبت کند، هرچیزی که خدشه وارد کند و از اسلامیت ان بکاهد، و از استقلال ان بکاهد در مقابل ان می ایستد. چه ارزشی دارد که پاسپورت مارا قبول دارند یا خیر ؟ اما مهمتر از عزت ماست؟ عزت و استقلال این ملت از هر چیزی مهم تر است.

استقلال یک جز نیست، استقلال در همه ابعاد است. در فرهنگ، در مسئله دینی ماست. در موضوعات اقتصادی و فرهنگی ماست. همه این سطوح استقلال شاملش می شود. فقط به تمامیت ارضی بر نمی گردد به همه تمامیت ها بر می گردد. به این دلیل رهبری بر فرهنگ مراقبت می کند. بر موضوعات سیاسی و اقتصادی مراقبت می کند. استقلال کشور در همه ابعاد باقی بماند ان وقت عزت حقیقی جاری و ساری میماند.

30 سال جنگ در ابعاد گوناگون وجود دارد برای حمله به تمام سطوح اما کشور و نظام به دلیل رهبری شجاعانه و حکیمانه ملت با وفا توانسته بر تمام این‌ها غلبه کند و دشمن را به زانو دراورد.  تسلیم دشمن مقابل اراده یک ملت، جامع ترین زانو زدن است. امروز دشمن شما یا مهم ترین حامی همه دشمنان آن شیطان بزرگ نگاهش به ما چیست؟

مسئله دیگر سلوک و رفتار شهداست. اخلاقیات حاکم بر شهداست. چه امری باعث شد این ها اینقدر ماندگار شوند؟ امروز حسین خرازی، شهید املاکی، احمد کاظمی، همت، باکری، بیش از یک مرجع تقلید رهروی می شوند نه در فکر بلکه در سلوک متعدد.

یکی از برجستگی های جنگ ما این بود که قله های آن، قله های مطهر و مرتفعی بود. اگر قله مرتفع بود، دامنه زیبا و سرسبز می شود. رسول معظم اسلام(ص) چند سال کمتر قریب 10 سال حکومت کردند رسمی اما هزاران سال بر دل ها جا دارند. این قله مطهر است. امام (ره) 10 سال حکومت کرد اما تاثیر امام در جامعه ما بیش از تاثیر تمام حکومت در تمام 50 سال است.

قله، وقتی یک قله مرتفعی بود اثر می گذارد. امروز تاثیر رهبری در جامعه ما و بر مصونیت جامعه و حفظ تدین و معنویت جامعه بیش از تاثیر یک حکومت است. جنگ از ویژگی هایش این بود یکی از چیزهایی که اطمینان خاطر می دهد وجود فرماندهان شهید و ان قله های برجسته دفاع مقدس است.

جنگ ما یک گنج بود که بیت‌الله الحرام و طواف حجاج در برابر آن کم است؛ به این دلیل امام(ره) در پیام حج‌شان فرمودند: ای نشستگان در مقابل خانه خدا به ایستادگان مقابل دشمنان خدا دعا کنید.

یکی از مشخصه های مهم جنگ اخلاص در همه چیز بود. برادران و خواهران؛ جامعه‌ای صالح می‌شود که افراد صالح در آن حاکم شوند. عارف به معنای حقیقی، عابد به معنای حقیقی، این خصیصه مهم جنگ بود. خصیصه دیگر این بود که در سطوح جنگ، هیچ گونه احساسی، توقعی و پاداشی نداشتند. رتبه ای نبود. کلمه رایج، کلمه سردار و سرهنگ نبود، بلکه "برادر" کلمه رایج بود. در پایان جنگ کسی فکر نمی کرد که حقوق فرمانده سپاه 2500 تومان و حقوق رزمنده عادی هم 2500 تومان. این زیبایی‌ها‌، جنگ ما را به اینجا رساند.