خنده تلخ کودکان «مهرآباد» منوجان+تصاویر

تلخی محرومیت مهرآباد منوجان هنگامی بیشتر می‎شود که حتی خنده‎های از سر اجبار کودکان به دلیل اندوه‎های سنگین و انباشته شده در قلب و افکار آن‎ها روی لبشان خشکیده است.

کد خبر: ۲۵۰۴۷۷

تاریخ: ۰۵ مرداد ۱۳۹۴ - ۰۷:۴۴

صراط: در دنیای امروز با وجود پیشرفت‎های فراوان حتی در کشورهای در حال توسعه هنوز بسیاری از افراد هستند که با فقر دست و پنجه نرم می‎کنند.

روستای مهرآباد از توابع بخش مرکزی منوجان با جمعیتی حدود 80 خانوار جایی است که در آن محرومیت و یا به قول مسئولان توسعه ‎نیافتن به اوج خود رسیده و از همان ورودی روستا که وارد می‎شوی، محرومیت از در و دیوار آن هویدا است.

چه فرقی می‎کند، نام محرومیت را چه بگذاریم و با چه نشانی او را بشناسیم هر جا که باشد، باید از بین برود.

ظاهر روستا نشان‌دهنده عمق محرومیت‎های آن است چه برسد به اینکه پای درددل روستاییان بنشینی.

سخنی از امام شهیدان در رسیدگی به محرومان وجود دارد که در جایی فرمودند «به روستاییان برسید که دست آن‎ها از مسئولان کوتاه است».

این محرومیت و محروم بودن را می‎توان از غم صحبت‎های اهالی روستا وقتی از روزمرگی‎های خود سخن می‎گویند و همچنین عدم دسترسی به مدرسه، مسجد و خانه بهداشت دریافت.

محرومیت را در خنده‎های مصنوعی کودکان روستا هنگام گرفتن عکس از آن‎ها می‎توان، دید.

تلخی این محرومیت هنگامی بیشتر می‎شود که حتی این خنده‎های از سر اجبار به دلیل اندوه‎های سنگین و انباشته شده در قلب و افکار آن‎ها روی لبشان خشکیده است.

اهالی این روستا انتظار دارند، مسئولان مشکلاتشان را برطرف کنند. با توجه به فقر و محرومیت این روستا پای درد دل چند تن از اهالی نشستم.

محمد پورورزنده از اهالی این روستا در گفت‎وگو با خبرنگار فارس اظهار داشت: به دلیل نبود مدرسه فرزندانمان از ادامه تحصیل باز می‎مانند و نبود سرویس نیز موجب شده تا نتوانند برای ادامه تحصیل به شهر بروند.

وی بیان داشت: اهالی این روستا در نامناسب‎ترین وضع ممکن زندگی می‌کنند و حتی از ساده‎ترین امکانات از جمله نبود راه ارتباطی مناسب و آب شرب سالم و بهداشتی رنج می‌برند.

یکی از جوانان روستای مهرآباد نیز اظهار داشت: هیچ امکاناتی برای اوقات فراغت جوانان و حتی یک زمین ورزشی و توپ برای بازی در این روستا وجود ندارد.

موسی برادران یکی دیگر از این اهالی روستا اظهار داشت: شغل اکثر مردم این روستا کشاورزی است که البته در زمین‎های دیگران کار می‎کنند و هنگامی که فصل کشاورزی تمام شد، همگی بیکار می‎شوند و برخی دیگر اگر بتوانند برای کارگری به شهرهای دیگر می‎روند که بسیار مشکل است.

حیدری یکی دیگر از اهالی این روستا اظهار داشت: وجود جاده مناسب و خانه بهداشت مستقل در روستا ضروری است تا حدی که سبب رفع نیارهای مردم در این زمینه می‎شود، اما متاسفانه این امکانات وجود ندارد.

وی افزود: ما باید به خانه بهداشت روستای طالقان یا چغوکی مراجعه کنیم، اما به دلیل نبود جاده مناسب و بعد طولانی مسافت نمی‎توانیم، این کار را انجام دهیم و اگر مراجعه کنیم، کار را به درستی انجام نمی‎دهند.

طالب گل‎افشان دهیار روستای مهرآباد نیز در این زمینه اظهار داشت: در این روستا امکانات رفاهی اندک است و منازل مسکونی که ساخته شده، هنوز درب و پنجره ندارند و همین امر مشکلاتی در فصل تابستان و زمستان برای اهالی این روستا به وجود می‎آورد.

وی بیان داشت: سیستم بهداشتی در حد صفر است به طوری که عموم خانه‎ها حمام و سرویس بهداشتی مناسب ندارند.