کم‌سوادند و پرمدعا؛ جلز و ولز می‌کنند!

توهین روزنامه اصلاح‌طلب به منتقدان

روزنامه آفتاب‌یزد با هجمه علیه منتقدان،‌ آن‌ها را جماعتی «پرمدعا» و «کم‌سواد» خواند که قصد حمله‌ور شدن به تیم هسته‌ای را دارند.

کد خبر: ۲۴۷۱۳۹

تاریخ: ۱۰ تير ۱۳۹۴ - ۱۲:۲۱

صراط: روز گذشته حسین شریعتمداری طی یادداشتی به آخرین وضعیت مذاکرات و چگونگی نیل به توافقنامه نهایی ایران با گروه 1+5 پرداخت(اینجا).

مدیر مسئول روزنامه کیهان در این یادداشت نوشت: بر خلاف تصور برخی دوستان که احتمال دستیابی به یک توافق را دور از انتظار نمی‌بینند، با قاطعیت می‌توان گفت که هیچ توافقی در پیش نخواهد بود و مانند 12 سال گذشته، مذاکرات در مرحله پایانی خود با شکست روبرو می‌شود مگر در دو حالت.

اما امروز، یادداشت‌نویس کم‌نام و نشان روزنامه آفتاب‌یزد سعی کرد با استفاده از همان تیتری که اکثر رسانه‌ها از یادداشت روز گذشته شریعتمداری منتشر کردند، این مطلب را به نوعی به استهزا بکشاند.

سیدعلیرضا کریمی در ابتدای یادداشتش با معرفی شریعتمداری به عنوان چهره‌ای که بسیاری از دلواپسان مشق شب خود را از روی دست او می نویسند، ادعا کرد: «دلواپسان از هم اکنون مهمات خود را آماده می نمایند و زمینه سازی می کنند تا وقتی سرداران دیپلماسی پس از توافق بزرگ به کشور بازگشتند بر سر آنها بریزن».

یادداشت نویس‌روزنامه آفتاب که در هیچ جای مطلبش پاسخی برای اظهارات مدیر مسئول روزنامه کیهان ندارد، پا را فراتر گذاشته و با «پرمدعا» و «کم سواد» خواندن منتقدان مدعی شده است که جناح منتقد قصد حمله ور شدن به تیم هسته‌ای را دارند!

در ادامه متن کامل یادداشت روزنامه آفتاب یزد رامی‌خوانید:
بوی توافق می‌آید؛ نشان به آن نشان که روز گذشته یکی از دلواپسان گفته بود: «مذاکرات هسته ای شکست می خورد مگر در دو حالت». حالت های ذکر شده از طرف این دلواپسان به اختصار اینگونه بیان شده است؛ اگر ایران راضی شود صنعت هسته ای خود را نابود نماید و اگر طرف مقابل از خواسته های خود کوتاه بیاید. کسی که این مطلب را بیان نموده می توان گفت چهره‌ای است که بسیاری از دلواپسان دیگر مشق شب خود را از روی دست او می نویسند و به عبارت دیگر لیدر این جماعت به حساب می آید.از
این رو می‌توان به ضرس قاطع تاکید نمود آنچه بیان شده مبنی بر آرزو برای شکست مذاکرات و پس از آن طرح دو حالت در صورت ادامه و به سرانجام رسیدن مذاکرات همانی است که این روزها باعث دغدغه یا بهتر بگویم هراس این جماعت شده است.
بگذارید صریح تر بگویم؛ دلواپسان درحال آماده شدن برای توافق هستند ؛ آنان از هم اکنون مهمات خود را آماده می نمایند و زمینه سازی می کنند تا وقتی سرداران دیپلماسی پس از توافق بزرگ به کشور بازگشتند بر سر آنها بریزند و طبق روال گذشته کاسه داغ تر از آش شوند. اینکه گفته می شود مذاکرات به شکست می خورد مگر اینکه ایران از حقوق هسته ای خود کوتاه بیاید و یا صنعت هسته ای خود را تعطیل کند... یعنی اینکه قرار است جماعت پرمدعا و کم سواد دلواپس بر روی همین نکته معطوف شود و از همین نقطه به سمت تیم هسته ای حمله ور شود.
البته اینکه گفته شد بوی توافق می آید تنها همین یک «فکت» را ندارد چرا که آنچه از هتل محل برگزاری مذاکرات درز پیدا کرده است نشان می دهد ظریف با دستان پر و مصمم از تهران به وین بازگشته است به طوریکه جان کری پس از ملاقات با وزیرخارجه کشورمان تاکید نمود «دلگرم شده است». منابع آگاه هم که طبق معمول نخواستند نام شان فاش شود همگی اظهارات مثبتی را بیان نموده اند که نشان می‌دهد رسیدن به توافق بزرگ قریب الوقوع است. از سوی دیگر مذاکره کنندگان کشورمان نیز بر پیشرفت مذاکرات تاکید دارند و اظهارات خوشایندی را مطرح می سازند. در همین حال دو روز پیش موگرینی مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا هم در اظهارنظری مهم گفت: «توافق هسته ای با ایران تقریبا تکمیل شده است.»
به نظر می رسد خوشبختانه (برای مردم ) و متاسفانه (برای دلواپسان) اکنون در مورد مذاکرات هسته‌ای و حصول توافق به نقطه ای غیرقابل بازگشت رسیده‌ایم. به نوعی می‌توان گفت همه چیز مهیای توافق است؛ در ایران مقامات عالیه کشورمان به شکل بی نظیری از تیم مذاکره کننده حمایت کرده اند و مردم هم چه 24 خرداد92 و چه پس از آن بارها خواستار پایان تحریم های ظالمانه غرب شده اند.
در آن سو نیز غربی ها تاکنون نشان داده‌اند اراده لازم علی رغم مخالفت های سعودی ها، صهیونیست‌ها و... دارند. بنابراین می توان گفت مذاکرات به نتیجه خواهد رسید مگر در دو حالت؛ حالت اول این است که طرف غربی رویکرد فعلی خود را تغییر دهد و به عبارتی زیر میز بزند که در این صورت افکار عمومی جهان مطمئنا عامل شکست مذاکرات را غرب خواهد دانست. حالت دوم نیز اینگونه است که زور دلواپسان داخلی بر اراده حاکمیت بچربد که باید گفت این حالت تقریبا نزدیک به محال است، چرا که جلز و ولز دلواپسان نشان دهنده خریدار نداشتن فریادهایشان نزد حاکمیت و البته مردم است.