چنددرصد خانواده‌ها حداکثر یک بچه دارند؟

این مقام مسئول با بیان اینکه شاخص سالخوردگی در ایران بصورت پر شتاب در حال رشد است، خاطرنشان کرد: به ازای هر 5 تا 10 سال تاخیر در افزایش جمعیت، 6 تا 14 میلیون نفر جمعیت بالقوه از دست می‌رود و طی چند سال آینده کاری از کسی ساخته نیست. اکنون 34 درصد جمعیت ایران یا فرزند ندارند و یا تک فرزند هستند و نظر سنجی‌ها نشان می‌دهد که اینها اصلا تمایلی به بچه دار شدن ندارند.

کد خبر: ۱۹۸۰۸۱

تاریخ: ۳۰ شهريور ۱۳۹۳ - ۱۱:۲۹

صراط: عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی گفت: شاخص سالخوردگی در ایران بصورت پر شتاب در حال رشد است.

دکتر سیاح در نشست اساتید بسیجی لرستان که با محوریت «بررسی علل و عوامل تحدید نسل در ایران» در دانشگاه فرهنگیان خرم آباد برگزار شد، بیان کرد: در حال حاضرمیزان جمعیت زیر 15 سال و بالای 65 سال کم و متناسب با آن جمعیت 15 تا 65 سال زیاد است که این یک فرصت برای جلوگیری از پیری کشور و افزایش جمعیت است.

وی با بیان اینکه این موقعیت را تحت عنوان «پنجره جمعیتی» می‌شناسند که هر کشوری ممکن است در طول عمر خود یکبار در این مرحله قرار گیرد که می‌توان از آن برای حل بحران جمعیت استفاده کرد و این پنچره جمعیتی در ایران از سال 85 شروع شده و حدود سال 1415 شروع به بسته شدن می‌کند، ادامه داد: امروزه اگر موفقیتی در عرصه‌های گوناگون داریم حاصل جمعیت جوان متمرکز در کشور است و در حال حاضر کشور حداکثر توان باروری را دارد که باید از آن استفاده و بحران جمعیتش را حل کرد.

سیاح ادامه داد: در تئوریها «پنجره جمعیتی» مولفه‌ای موثر در اقتصاد کشور است و می‌توان از طریق آن راه صد ساله را یک شبه طی کرد.

وی با بیان اینکه افزایش سالانه تعداد جمعیت به ازای هر 100 نفر را به عنوان درصد متوسط رشد جمعیت کشور در نظر می‌گیرند افزود: این نسبت در روستاها بدلیل کاهش نرخ باروری زنان و مهاجرت به شهر منفی است. نرخ باروری کل در دهه 30 و اواخر دهه 40 حدود 7 نفر برای هر خانواده بود، این میزان به 1.5 فرزند برای هر خانواده در سال 92 کاهش یافته است.

سیاح با اذعان به اینکه نرخ باروری کل، تعداد فرزندان متولد شده در یک کشور به ازای زنان در سن بارداری که بصورت تدریجی در اواخر دهه 40 و اوایل دهه 50 بدلیل نقشه‌های غرب برای کنترل جمعیت کشور روند کاهشی پیدا کرد، افزود: با پیروزی انقلاب در سال 57 و شروع جنگ تحمیلی در سال 59 نقشه‌های غرب درباره کنترل جمعیت ایران شکست خورد و رشد جمعیت در ایران سیر صعودی پیدا کرد.

وی یادآور شد: پس از جنگ تحمیلی و تحریم‌های اقتصادی علیه کشورمان باعث شد تا دولتمردان برنامه‌های تحدید موالید در کشور را اجرا کنند که در دهه 60 این روند به صورت آبشاری و پرشتاب صورت گرفت و به این ترتیب متوسط نرخ باروری تا سال 92 به 1.5 فرزند برای هرخانواده رسیده است.

سیاح ادامه داد: توجه به زیرساخت‌هایی مانند اشتغال و مسکن گزاره‌ای درست است اما اکنون نباید از موضوع جمعیت غافل شد زیرا در شرایط فعلی مشکلات انکارناپذیر است.

عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی با بیان اینکه این شبهه خیلی مهم که اول زیر ساخت بعد فرزند در مجموع حرف غلطی است و اگر به موازات مشکلات به بحث جمعیت توجه نکنیم به چاله جمعیتی برخورد می‌کنیم که جبران پذیر نیست، گفت: بیشتر از20 سال است که تمام توان خود را صرف کنترل جمعیت کرده‌ایم اما در مقابل آن زیرساختها خیلی هم درست نشده است و در حال حاضر مشکلات فعلی مانند مسئله اشتغال و مشکلات مربوط به ازدواج انکارناپذیر هستند.

مسئول سیاست‌های جمعیتی امور زنان شورای عالی انقلاب فرهنگی به نقش غرب در سیاست کنترل جمعیت در ایران اشاره کرد و با اذعان به اینکه در تمام سال‌هایی که در تحریم بودیم و محور شرارت نامیده می‌شدیم و بسیاری از داروها را به ایران نمی‌دادند اما کمکهای بین المللی فراوانی در موضوع کنترل جمعیت به ما ارائه شد و سازمانها و نهادهای گوناگونی مانند صندوق بین المللی جمعیت، یونسکو و یونیسف به شدت در این موضوع کمک کردند، تصریح کرد: بالاترین داروهای ضدبارداری به قیمت ارزان در این سالها را به ایران عرضه کردند و وام‌های بلاعوض زیادی در سالهایی که در انزوا بودیم برای کنترل جمعیت به کشور پرداخت می‌کردند.

وی با بیان اینکه تاکنون سه جایزه بین المللی به خاطر داشتن رتبه اول کنترل جمعیت در بین کشورهای توسعه یافته دریافت کرده‌ایم، گفت: در سال های64 و 65 که بیشترین نرخ باروری را در کشور داشتیم درست همان موقع خون‌های آلوده از فرانسه به ایران آمد و برای اولین بار بیماری ایدز وارد ایران شد.

سیاح بیان کرد: از سال 85 که کشور ایران وارد پنجره جمعیتی شده است و می‌تواند از آن برای حل مشکلات خود بهره ببرد پیچ تحریم‌های بین المللی سفت‌تر شده است که این امر بیانگر آن است که غرب این مسائل را به خوبی رصد و برای آن برنامه‌ریزی

می‌کند؛ البته زمانی هم خودزنی کرده‌ایم و ضربه‌ای به دست خود ما بر کشور وارد شد قابل توجه است، بگونه‌ای که تعداد عمل‌های وازکتومی که در این سال‌ها در ایران انجام شد 10 برابر بیشتر از تعداد شهدایی بود که در جنگ از دست دادیم.

مسئول سیاست‌های جمعیتی امور زنان شورای عالی انقلاب فرهنگی با بیان اینکه ایران در کل خاور میانه از لحاظ تولید وسایل و تجهیزات ضد بارداری رتبه اول را دارد و مرکز وازکتومی ارومیه در کل منطقه با رتبه یک به عنوان قطب وازکتومی شناخته شده است، گفت: میزان عمل وازکتومی در ایران سه برابر متوسط جهانی و عمل توبکتومی 3.8 برابر متوسط جهانی است.

عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی با بیان اینکه تغییر فضای فرهنگی و سبک زندگی در ایران یکی دیگر از عوامل کاهش جمعیت در کشور است، افزود: امروز فضای جامعه به گونه‌ای شده که در آن فرزند آوری به یک مسئله بی‌ارزش و بدون پرستیژ تبدیل شده است .

وی با تاکید بر اینکه آنچه امروز در جامعه به تصویر کشیده شده، تصویر یک خانواده جوان و بدون فرزند است که در راحتی به سر می‌برند در صورتی که این راحتی پایدار نیست و نداشتن فرزند عواقبی دارد که دامنگیر خانواده‌ها شده و آن‌ها را با مشکل مواجه می‌کند، افزود: کمرنگ شدن آموزه‌های دینی در جامعه یکی دیگر از عوامل کاهش جمعیت است؛ مفاهیمی مانند رزاق بودن خداوند و برکت در جامعه کمرنگ شده و این در حالی است که خداوند در قرآن بر مسئله رزق و روزی فرزند توجه کرده است.

سیاح با اذعان به اینکه در دیدگاه غربی فرزند یک کالاست در حالی که در دیدگاه یک جامعه مسلمان فرزند یک سرمایه گذاری، باقیات و صالحات و سرمایه آخرت است، گفت: توان و فرهنگ باروری دو مولفه تاثیرگذار بر روی افزایش جمعیت است، تغییر فرهنگ باروری، راهکار تکثیر نسل و جوان ماندن کشور است.

وی گفت: اگر کشوری به نقطه سالمندی برسد هرچند کار فرهنگی هم صورت بگیرد تاثیری بر روی افزایش جمعیت ندارد و به عبارتی آن کشور در چاله جمعیتی می‌افتد. کشورهایی مانند آلمان، ژاپن و کره جنوبی اکنون کشورهایی با جمعیت پیر هستند و در چاله جمعیتی به سر می‌برند؛ در ایران نیز توجه به زمان برای این موضوع بسیار مهم است و اگر این فرصت از دست برود و پیک جمعیتی از پنجره جمعیتی عبور کند کاری از دست کسی ساخته نیست و در چاله جمعیتی می‌افتیم.

مسئول سیاست‌های جمعیتی امور زنان شورای عالی انقلاب فرهنگی گفت: سبک زندگی و فرهنگ عمومی جامعه باید تغییر کند و مسئله فرزندآوری در فضای کلان فرهنگی از یک مسئله بی‌ارزش به یک موضوع ارزشی تبدیل شود.