"والله، بالله و تالله دیگر تکرار نمی‌شود"

قسم روحانی درباره دوران احمدی‌نژاد به چه معناست؟

اگر منظور روحانی، صرفا سپری شدن زمان بین سال های 84 تا 92 باشد، به وضوح، دوران هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد گذشته و دوران ریاست جمهوری روحانی نیز خواهد گذشت و دیگر تکرار نخواهد شد!

کد خبر: ۱۸۵۴۳۰

تاریخ: ۱۱ تير ۱۳۹۳ - ۱۴:۱۰

گروه سیاسی صراط - حسن روحانی روز گذشته در بخشی از سخنرانی خود در مراسم روز صنعت و معدن که در سالن اجلاس سران کشورهای اسلامی برگزار شد، گفت: "بایستی بار دیگر پرچم عظمت صنعت ایرانی را در قله‌های ایران عزیز و محبوب به اهتزاز درآوریم و معتقدیم این کار شدنی است، ما می‌توانیم اراده لازم برای این کار را داشته باشیم و سرمایه را وارد کشور کنیم، سال 84 تا 92 گذشته و والله، بالله و تالله دیگر تکرار نمی‌شود."

به گزارش گروه سیاسی صراط، اشاره حسن روحانی به دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد موضوع جدیدی نیست و بارها در سخنرانی های او از سال گذشته تا کنون تکرار شده است.

با این وجود قسم سه باره روحانی برای عدم تکرار سال 84 تا 92 یعنی دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد قابل توجه است.

با توجه به موضوع سخنرانی رییس جمهور، می توان حدس زد که منظور او از عدم تکرار سال های 84 تا 92، به طور کلی پیشرفت صنعتی و ورود سرمایه به کشور بوده است. از این منظر، حسن روحانی سال های مذکور را احتمالا سال های رکود در زمینه پیشرفت ها صنعتی و جذب سرمایه به کشور قلمداد کرده است.

اما اگر این فرض را کنار بگذاریم و منظور روحانی را کلی تر در نظر بگیریم، تفسیر عدم تکرار سال های 84 تا 92 از دیدگاه رییس جمهور، تا حدی دشوار است. چرا که به وضوح، زمان سپری شده بازنخواهد گشت و از این منظر میان سال های 84 تا 92، 68 تا 76 - ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی -، 76 تا 84 -ریاست جمهوری خاتمی - و حتی سال های 92 تا پایان دوران ریاست جمهوری روحانی - که می تواند بین سال های 93 تا 1400 باشد - تفاوتی وجود ندارد.

با این فرض، دوران هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد گذشته و دوران ریاست جمهوری روحانی نیز خواهد گذشت.

از منظر دیگر، منظور روحانی را می توان در بازگشت احتمالی احمدی نژاد - و یا شیوه مدیریت او - جستجو کرد. با این فرض حسن روحانی شانسی برای بازگشت احمدی نژاد - و یا شیوه مدیریت او - به صندلی ریاست جمهوری قائل نیست.

روحانی در قسمی که به این منظور یاد کرده از سه "حرف قسم" – بـ ، و، تـ - استفاده کرده است. به جز این سه حرف، دو حرف "ل" و "مِن" نیز حروف قسم محسوب می شوند. با این وجود، حروف "و، تـ" به کرات در قرآن نیز به کار رفته اند.

از طرفی، بر اساس آموزه های دینی ما، کسى که براى اثبات یا نفى چیزى قسم مى‏خورد، اگر حرف او راست باشد قسم خوردن او مکروه است و اگر دروغ باشد حرام و از گناهان بزرگ است ولى کفاره قسم را ندارد.