آقای طالب زاده شما دیگر چرا؟

وقتی تهیه کننده فیلمهای مستهجن، مستندساز دفاع‌مقدس می‌شود!

برای خاطر خجسته ی مسئولین صدا و سیما پرده از رازی بر می دارم که کوس رسوایی اش گوش فلک را کر کرده اما خواب مسئولین را پریشان نکرده است تا بدانند در پنج شنبه شب اسفند ماه 89 چه جنایت نا بخشودنی مرتکب شدند ...

کد خبر: ۱۷۸۶۹

تاریخ: ۱۵ اسفند ۱۳۸۹ - ۲۳:۳۴

"صراط" - مشکل فرهنگ ما جوگیری مسئولین فرهنگی است، آقایانی که در رسانهی ملی دغدغه شان صندوق آراء سالهای آتی و در وزارت ارشاد فروش گیشه است؛ آقایانی که تا پیش از این تصور می شد خود را به خواب زده اند حال آنکه  یقین حاصل شد که حقیقتا خواب هستند و یقینا خواب، خواب خرگوشی است که مردی در گستاخی تمام روبروی دیدگان میلیونها ایرانی بیخبر مینشیند و مجری انقلابی برنامهی «راز» او را با عنوان مستند ساز دفاع مقدس معرفی می کند.

کسی که خود را مردی جلوتر از زمان خود معرفی می کند و دم از تزریق امید و نشاط به جسم و جان ایرانیان افسرده از دوران جنگ میزند در آخرین برنامه راز چنان سخن گفت که با ادبیات هنرمندانه ی خود و با به عاریت گرفتن عباراتی انقلابی برای به خواب رفتگان رسانه ی ملی لالایی مرگ خواند، این آقای جلوتر از زمان کسی نبود جز اسدالله نیک نژاد که مصداق تبلور غرور ملی را در غرب برخاسته از پخش یک سریال دهه ی شصتی در شبکه PBS امریکا می داند مردی که معاونت سینمایی وزارت ارشاد خواب زده ی دولت دهم تمام تلاش خود را کرد تا ایشان با پذیرش داوری جشنواره ی فیلم فجر بر مسندی تکیه زند که ظاهرا با انقلابی گره خورده است که بخشی از اهدافش در بهمن 57 تحقق اخلاق در فضای عمومی جامعه بوده است.

به راستی چه راحت می شود سوار بر غفلت روزافزون ایرانیانی شد که از خاطرشان رخت بسته است که شالوده ی انقلابشان اخلاق دینی و حفظ حدود اسلامی بی هیچ قید و شرطی در جامعه بوده است؛ اگر این نبود تهیه کننده و کارگردان عمده ی سریال ها و فیلم های مستهجن هالیوود روبروی مردم نمی نشست و دم از سینمای پرفروشی نمی زد که حتی سودآوری آن صنعت نفت را هم به چالش بکشاند .

نیک نژاد خود را آدم خوش شانسی می خواند که توانسته است در امریکا خوب بدرخشد آری مانیز او را آدم خرشانسی می دانیم چون ایشان با جماعتی جاهل، غافل و شدیدا خجسته روبروست زیرا رسانه ی ملی به سبب امید واهی به صندوق های سالهای آتی و یا جذب دشمنان قسم خورده ژست امروزی وام می گیرد و به خود اجازه می دهد تا هر تفاله ی متعفنی را روبروی لنز دوربینی بنشاند که از بی بصیرتی تار عنکبوت گرفته است.

صراط نیوز برای خاطر خجسته ی مسئولین صدا و سیما پرده از رازی بر می دارد که کوس رسوایی اش گوش فلک را کر کرده اما خواب مسئولین را پریشان نکرده است تا بدانند در پنج شنبه شب اسفند ماه 89 چه جنایت نا بخشودنی مرتکب شدند؛ نیک نژاد از سال 1992 پا در رکاب زلمان کینگ (فیلمساز صهیونیست) در لباس تهیه کنندگی سریالی 5 فصلی ادای وظیفه کرد که به خاطر فیلم های شهوانی اش چون «ارکیده های وحشی» و «انحرافات زنانه» شهره ی عام و خاص غربیان بود و نیک نژاد با پذیرش تهیه کنندگی سریالی با عنوان دفتر Red Shoe Diaries به کارگردانی کینگ و حتی نگارش فیلم نامه بسیاری از اپیزود های فصل پنجم آن که بر مبنای داستانی پر از شهوت برخاسته از خاطرات زنی با کفش قرمز بود پا مسیری شیطانی نهاده بود که در ایران دهه ی اول انقلاب نتوانسته بود تجربه کند.

سابقه ی همکاری فوق بنای فیلم Black Sea 213 را گذاشت که ملغمه ای از صحنه های سکسی و اکشن بود که شهوت بیمارگونه ی انسان غربی را پاسخی درخور بود، عطش فراگیر و سادیسم گونه یی که بنای پیوند نامبارک نیک نژاد و زلمان کینگ را گذارد تا بر موج کثافت کاری و کثافت خواهی پورنوکراسی فرهیخته و عامی غربیان سوار شوند و سودآوری دو فیلم گذشته را با ساخت A Place Called Truth ماندگار کنند و در سریال Shame, Shame, Shame و Women of the Night تصاویری شهوانی- حیوانی از نهایت انحراف اخلاقی و غایت قهقرای یک زن غربی را به تصویر بکشانند و بیننده را اسیر جذابیت دروغین شهوتی حیوانی کند و عقل و هوش از خاطر جوان بیچاره مدهوش و مسحور این دریدگی بزداید.

همسان سازی فرهنگی مبتنی بر یاوه گویی های فوکویاما و توهمات جهانی سازی هانتینگتون نمک پرورده دلارهایی است که نیک نژاد کریمانه برای پایان تاریخی و نوستالژیک لیبرال دموکراسی به نام تولید سریالهای پورن زلمان کینگ هزینه کرده بود، آری درست گفت نیک نژاد که چون بسیاری از فیلم سازان کنونی کشور دغدغه اش خرید ویلای شمال و لواسان نیست زیرا او با سریالهای شهوانی اش مسیر جهانی سازی را برای دنیای پورن زده ی غرب هموارتر می سازد هدفی که با فیلم های دیگر که یا فیلم نامه ی آنها را نوشته بود و یا زحمت کارگردانی را متقبل شده بود و یا عمدتا تهیه کننده ی آنها بوده است به سرانجام رسید و چه دردآور است که نادر طالب زاده ی عزیز با استناد به ساخت فیلمی تحت عنوان «درد همسنگرم» در هنگامه ی جنگ، پیاده نظام فحشاسالاری غرب را مستند ساز دفاع مقدس می خواند تا او به بلاهت ما با صدایی بلند بخندد و از انقلاب، امام، غرور ملی و ارزش هایی بگوید که در چند هزار کیلومتر آن سوتر همه شان را لگدمال کرده است.
در عصر ارتباطات چه موجودات غافل، ساده، خوش بین و خواب زده یی پیدا می شود که مترسک گستاخ هالیوود را چون اسطوره ی توانمند سازی سینماگران ایرانی روی چهارپایه ی رخوت زده ی رسانه ملی می نشاند و از او می خواهد تا گام به گامِ رسیدن به تندیس اسکار را به هنرمندان ایرانی بیاموزد؛ چکیده ی کلام ناگفته ی نیک نژاد این بود؛ برای رسیدن به توفیق در سینمای جهانی باید دریدگی و پرده دری را از ورای لنز دوربین باورپذیر کرد. راه کثیفی که غفلت مسئولین رسانه ی ملی و معاونت سینمایی ارشاد اسلامی برای خط شکنان آن فرش قرمز پهن کرده است،  وای بر ما اگر این راه نزدیک شود....