برای صنعت هم مثل فوتبال باید مربی خارجی بیاوریم

از بین 148 کشور مورد بررسی در سال2013 در قیاس با سال 2012، ایران از رتبه 127 در شفافیت سیاست‏های دولتی و نهادهای وابسته به دولت در سال 2012 به رتبه 131 در سال 2013 نزول پیدا کرده است

کد خبر: ۱۷۱۲۶۳

تاریخ: ۰۴ فروردين ۱۳۹۳ - ۱۲:۳۸

صراط: یکی از مهمترین نگرانی های فعالان اقتصادی کشور به وضعیت صنعتی کشور و آینده آن در سال 93 باز می گرد.
در صورتی که رکود صنعتی تداوم پیدا کند، مشکلات بسیاری دامن اقتصاد ایران را می گیرد. در همین حال

حسین ساسانی، کارشناس صنعتی با نگاهی به سال 92 گفت: در سال 92 اقدامات اولیه در حوزه صنعت انجام گرفت و تا حدودی امیدی که در جامعه صنعت رو به کاهش بود، اصلاح شد. در این زمینه دستورالعمل‏هایی نیز صادر شد. اینکه چگونه بانک‏ها با فعالان اقتصادی همکاری داشته باشند و برای تامین مالی آنها اعتبار بدهند.

ساسانی در ادامه با انتقاد از وضعیت نامناسب صنعت در کشور افزود: تا زمانی که تصویر روشنی از وضعیت موجود صنعت نداشته باشیم، نمی‏توانیم برای آینده برنامه‏ریزی کنیم. ما حتی آمار و گزارش دقیق از وضعیت موجود نداریم که اتفاق خجسته‏ای نیست. برای اینکه کشور و صنعت توسعه بیابد، نیازمند زیرساخت‏هایی هستیم. تا زمانی که این زیرساخت‏ها نباشد هر دولتی هم بیاید تنها تغییرات اندکی را ایجاد می‏کند و نمی‏تواند تغییرات بنیادینی را برای توسعه صنعت کشور انجام دهد.

وی با ارائه راهکاری برای توسعه صنعتی اظهار کرد: یکی از موضوعاتی که در حوزه صنعت باید به آن پرداخت، این است که سیاست‏های دولت و نهادهای دولتی باید کاملا شفاف باشند اما می‏بینیم که بر طبق آخرین آمارهایی که مجمع جهانی اقتصاد ارائه داده است، از بین 148 کشور مورد بررسی در سال2013 در قیاس با سال 2012، ایران از رتبه 127 در شفافیت سیاست‏های دولتی و نهادهای وابسته به دولت در سال 2012 به رتبه 131 در سال 2013 نزول پیدا کرده است.

ساسانی با اشاره به موانعی که دولت‏ها با وضع قوانین دولتی برای صنعت ایجاد می‏کنند افزود: در بررسی موانع دولتی پیش روی صنعت از رتبه 116 در سال 2012 به 123 در سال 2013 رسیده‏ایم. در زمینه پرداخت‏های بی‏قاعده و رشوه نیز، ایران در سال 2012 رتبه 62 را کسب کرده بود که این رتبه نیز به 73 در سال 2013 افزایش یافت.

وی در ادامه گفت: حمایت از حقوق معنوی و حق مالکیت (کپی‏رایت) نیز که برای تولیدکنندگان بسیار حائز اهمیت بوده تا محصولی که ارائه می‏کند در بازار کپی نشود، از بین 148 کشور مورد بررسی رتبه 122 در سال 2013 را کسب کردیم. این در حالی است که رتبه ایران در سال 2012، 112 بوده و در واقع با افت این شاخص در سال 2013 روبرو بوده‏ایم.

این مدیر صنعتی گفت: این موارد عملکرد نهادهای دولتی و نهادهای تصمیم‏گیر در ایران را به رخ می‏کشد. بر اساس این شاخص‏ها وضعیت ما بسیار وخیم است. با این وضعیت نمی‏توان انتظار داشت که دولت بتواند در کوتاه‏مدت شرایط صنعت را تغییر دهد. این صحیح نیست که فکر کنیم می‏توانیم در کوتاه‏مدت با انجام اقداماتی، زیرساخت‏ها را تغییر دهیم بلکه تنها می‏توانیم مسکنی برای آن مقطع خاص تجویز کنیم و درمانی صورت نمی‏گیرد.

ساسانی افزود: در 50 سال گذشته نوساناتی که در صنعت کشور داشتیم نشان می‏دهد که ممکن است یک دولت در دوره‏ای خوب عمل کرده باشد اما این اقدامات آنقدر کم بوده که ما همیشه در وضعیت نامناسبی قرار داشتیم. کره جنوبی هم با وضعیتی مشابه وضعیت ما مواجه بود اما با برنامه‏ریزی‏های صحیح و بلندمدت اقتصاد خود را ارتقا بخشید و در حال حاضر مهره‏ای اقتصادی در دنیا محسوب می‏شود.

حسین ساسانی با پیش‏بینی آینده صنعت کشور گفت: امسال، سال‏های گذشته و حتی در سال آینده در حوزه صنعت اتفاق بزرگی نخواهد افتاد تا توسعه صنعتی در مسیری درست قرار گیرد. مگر اینکه از این زمان، برنامه‏ریزی قوی و هدفمندی را در مسیر توسعه صنعتی داشته باشیم.

وی با انتقاد از وضعیت صنعت در کشور تصریح کرد: زمانی که افراد شایسته و لایق در این حوزه داشته باشیم می‏توانیم به آینده آن امید داشته باشیم. برای رسیدن به اوج قله صنعتی نیاز به آدم‏هایی از جنس سلامت و توانمند حس می‏شود اما در سال‏های اخیر چنین افرادی پرورش نیافته‏اند. به عنوان مثال ما دوباره فردی را که ده سال پیش مدیر بوده دوباره به این سمت بازمی‏گردانیم. این فرد در آن زمان چه کرده بود که دوباره به این جایگاه باز می‏گردانیمش؟ ما تنها شاهد این هستیم که هر از چند گاهی تغییراتی در نهادهای دولتی ایجاد شود و این دور تسلسل دوباره و چندباره تکرار شود.

ساسانی با نگاهی دوباره به آمارها افزود: با اینکه میزان حمایت از سرمایه‏گذاری در سال 2012، 130 بوده و در سال 2013، به 123 کاهش یافته است اما این میزان هم کفاف نمی‏کند. از سویی وقتی کارآیی مسیرهای قانونی در اصلاح مقررات در این بررسی را مشاهده می‏کنیم به اتفاق خوشایندی نمی‏رسیم. رتبه ایران در کارآیی مسیرهای قانونی در اصلاح مقررات در سال 2012، 104 بوده که در سال 2013 به رتبه 124 افت داشته است.

این کارشناس اقتصادی اظهار کرد: این را در نظر داشته باشید که این شاخص‏ها تنها به موضوعات بیرون از بنگاه اقتصادی بازمی‏گردد و در واقع فضای کسب و کار دولت‏ها را نشان می‏دهد. در حالی که اگر به کارآمدی هیات مدیره‏های بنگاه‏های اقتصادی که مسئولیت اداره بنگاه‏های اقتصادی را برعهده دارند نگاهی بیندازیم، مشاهده می‏کنیم که رتبه ایران از 105 در سال 2012 به 119 در سال 2013 افول کرده است. با این شرایط و نبود مدیران کارآمد نمی‏توان به توسعه صنعتی خوش‏بین بود زیرا تولید ناخالص ملی حاصل عملکرد بنگاه‏های خرد در اقتصاد کلان است و تنها اگر این بنگاه‏ها کارآمد باشند اقتصاد رونق می‏گیرد.

وی در ادامه گفت: رفتار اخلاقی شرکت‏ها، یا همان اخلاق حرفه‏ای شرکت‏ها در سال 2012 رتبه 66 را کسب کرده بودیم که در سال 2013، به رتبه 82 نزول کرده‏ایم. از سویی در محیط اقتصاد کلان یکی از شاخص‏ها تورم است که ما در سال 2012 در جایگاه 142 بودیم و در سال 2013 به انتهای جدول 148 کشوری نزول پیدا کرده‏ایم. یعنی بالاترین تورم در بین 148 کشور مورد بررسی مجمع اقتصاد جهانی!

ساسانی به ارائه پیشنهادی برای برون‏رفت از وضعیت موجود گفت: من معتقدم تا زمانی که از آدم‏های بزرگ و توانمند در عرصه اقتصاد کشور بهره‏مند نشویم نمی‏توانیم به توسعه برسیم و شرایط به همین منوال طی خواهد شد. به نظر من باید همانطور که در عرصه ورزش کشور با به کارگیری شخصی مانند ولاسکو که فردی متخصص و در کلاس جهانی بود توانستیم تغییراتی اساسی در والیبال کشور ایجاد کنیم و آن را در جهان مطرح کنیم، می‏توانیم در صنعت نیز با بکارگیری فردی متخصص و در کلاس جهانی نه تنها از این وضعیت خارج شویم بلکه صنعت کشور را در جهان مطرح نماییم. در کشور ما این افراد کم هستند. من معتقدم که اینقدر مسائل سیاسی در ما رخنه کرده که این اتفاق نمی‏افتد.

وی در ادامه افزود: ما نمی‏توانیم برای رسیدن به کلاس جهانی به افراد داخلی اکتقا کنیم. می‏توانیم از افراد خارجی هم بهره ببریم. چرا نباید برای توسعه تیم صنعتی چنین اتفاقی بیفتد؟ یکبار گفتم تا زمانی که آدم‏هایی در کلاس جهانی در کشور نیاوریم، توسعه صنعتی و اقتصادی در کشور اتفاق نمی‏افتد. همانطور که در ورزش اجازه دادیم از بیرون کسی وارد شود و اصلاحات را انجام دهد، می‏توانیم در صنعت و اقتصاد هم چنین کنیم و وقتی که افراد داخل نمی‏توانند گره را باز کنند اجازه بدهیم دیگران این گره را باز کنند و ما آن را مدیریت کنیم.