دیکتاتوری خاموش روشنفکرنمایان ایرانی

حمایت از دولت خوب است، اما برای ما!

آیا این هنرمندان که امروزه حمایت بی‌چون‌وچرا از دولت را افتخار می‌دانند، در آینده اگر دولتی مخالف عقاید دولت فعلی بر سر کار آمد، همچنان بر همین رویه اهتمام می‌ورزند؟

کد خبر: ۱۶۳۴۰۱

تاریخ: ۲۳ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۳:۴۲

"گروه فرهنگی صراط" - جشنواره سی و دوم فیلم فجر نیز مانند هرساله با حواشی متعددی به کار خود پایان داد. جشنواره ای که فارغ از نتایج آن در این دوره که خود جای تعجب بسیار دارد، یک حاشیه بسیار عجیب و آموزنده در خود نهفته داشت که شاید نگاهی کوتاه به آن خالی از لطف نباشد.

به گزارش گروه فرهنگی صراط، در حاشیه مراسم شب گذشته، برخی از هنرمندان در مصاحبه ها و بعد از دریافت جوایز از دولت تدبیر و امید تقدیر به عمل آوردند و کار تا بدانجا پیش رفت که هومن سیدی جایزه خود را به حسن روحانی تقدیم کرد. هرچند این اتفاق، اتفاق خجسته ای است و حق هر هنرمندی است تا از دولت خود حمایت کند و یا حتی جایزه خود را به رییس جمهور منتخبش اهدا نماید، اما این مساله وقتی با برخوردهای برخی از همین هنرمندان با حامیان دولت قبل مقایسه شود، نتایجی شگرف و شاید تاسف آور با خود به همراه داشته باشد.

شاید مدت زمان طولانی ای نمی گذرد از آن روزهایی که برخی هنرمندان ایرانی به واسطه عرض ارادات به رییس جمهور سابق ایران، توسط همکاران خود مورد انتقاد شدید بودند و قشر هنری کشور تنها به واسطه ابراز علاقه برخی هنرمندان به دولت قبل و یا بازی در برخی فیلمها که به مذاق اهل هنر خوش نمی آمد، مورد هجمه های سنگین قرار می گرفتند و اوضاع تا آنجا پیش می رفت که بر ضد برخی از این هنرمندان در شبکه های اجتماعی صفحات بایکوت تشکیل می شد! از این جمله این صفحات، صفحاتی بر علیه علیرضا افتخاری، امین حیایی، محمدرضا شریفی نیا، علی رام نورایی و... بود که در مدت زمان کوتاهی تشکیل شد و در شبکه های اجتماعی قرار گرفت و حتی برخی از این بازیگران در مصاحبه های متعدد، توسط هنرمندان مورد انتقاد قرار گرفتند.

در برخی از این دست اتفاقات، علاوه بر به راه انداختن کمپینهای ضد این هنرمندان در شبکه های اجتماعی، کار تا بدانجا پیش رفت که حتی به صورت غیررسمی، برخی از این هنرمندان تا مدتها خانه نشین شده و تهیه کنندگان از استفاده یا حمایت از این هنرمندان دست می کشیدند. مانند اتفاقاتی که برای علیرضا افتخاری و علی رام نورایی اتفاق افتاد. علیرضا افتخاری که بارها از محمود احمدی نژاد به واسطه علاقه شخصی اش تقدیر کرده بود، برای مدتها خانه نشین شد و کار به آنجا رسید که در مصاحبه ای گله آمیز از این دیکتاتوری خاموش انتقاد کرد.

اما داستان علی رام نورایی شاید از داستان علیرضا افتخاری نیز جالب تر باشد. وی که به عنوان نقش اول فیلم قلاده های طلا انتخاب شده بود، نه تنها تا مدتها از نظر کاری بایکوت شده و غیر از یکی دو سریال تلویزیونی پیشنهاد دیگری نداشت، که حتی از سوی هنرمندان ظاهرا روشنفکر ایرانی با برخوردهای نامناسبی روبرو شد. برخورد کمال تبریزی در حاشیه زلزله ورزقان یا درگیری باران کوثری با وی در محوطه تئاتر شهر از نمونه این برخوردهاست که از سوی قشر مدعی تحمل مخالف و آزادی بیان اتفاق افتاده است.

نکته جالب توجه در خصوص این دیکتاتوری خاموش آنجاست که در موضوع گلشیفته فراهانی و افتضاحات اخلاقی وی در هالیوود، بسیاری از این هنرمندان با بیان اینکه: هنرمند هنگامی که در نقش خود بازی می کند، تنها بازیگر است و نباید شخصیت درون فیلم را با شخصیت حقیقی فرد دخیل دانست، مدعی این موضوع بودند که باید هنرمند را در ارائه هنر خود آزاد گذاشت و حتی فساد اخلاقی درون فیلم، نمیتواند مانع برخورد با هنرمند شود!

اما همین روشنفکرنمایان هنرمند که در این موضوعات حتی فساد اخلاقی مشهود را مانعی برای برخورد با هنرمند قلمداد نمی کنند، در برخوردی دیکتاتورمآبانه و شرم آور، مخالفین تفکرات خود را با شدیدترین نوع برخوردها محکوم و محروم از ادامه حرفه خود می کنند.

حال سوالی که وجود دارد این است که آیا برای هنرمندان این سرزمین که امروزه حمایت بی چون و چرا از دولت را افتخار می دانند، در آینده اگر به فرض ورق برگشت و دولتی مخالف عقاید دولت فعلی بر سر کار آمد، آیا همچنان بر حمایت برخی از هنرمندان از آن دولت با همین سعه صدر اهتمام می ورزند و آن را افتخار می دانند، یا مانند آنچه با سایر هم مسلکان خود در دولت قبل کردند، خواهند نمود؟