شهاب مرادی هم پای چ نشست

حجت‌الاسلام مرادی رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران ضمن مثبت ارزیابی کردن فیلم «چ» ساخته حاتمی‌کیا به بیان نقطه نظرات خود درباره سینمای ایران و مسیری که باید در آینده طی کند، پرداخت.

کد خبر: ۱۶۲۶۳۲

تاریخ: ۱۹ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۷:۱۳

صراط:  حجت الاسلام و المسلمین شهاب مرادی رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران با اشاره به فیلم‌های سی و دومین جشنواره فیلم فجر عنوان کرد: امید مساله مهمی است که سینمای ایران شاید هنوز آنچنان که باید در این حوزه توفیق پیدا نکرده است. البته ما هم نباید ناامید باشیم بلکه باید امیدوار باشیم و به جای اینکه از سینما انتقاد و یا بدگویی کنیم این فرصت را به سینما بدهیم که به سمت امید حرکت کند.

وی ادامه داد: ما نیاز داریم مسایل اجتماعی و فرهنگی، سبک زندگی و راهکارهایی برای مسایل زندگی امروز در فیلم‌های سینمای ایران بیان شود. با این حال بسیاری از فیلم‌های این دوره جشنواره اگر گفته نشود به بزرگنمایی مشکلات پرداخته‌اند می‌توان گفت صرفا به بیان مشکلات اکتفا کرده‌اند؛ آنهم به گونه‌ای تلخ و به‌دور از امید و آگاهی.

رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران در واکنش به اینکه این فیلم‌ها مدعی بیان واقعیات جامعه هستند، گفت: باید دید اثر این فیلم‌ها در جامعه چیست و روی تاثیر روانشناسی آنها حساس بود. آیا طرح این مباحث و این نوع همراهی به برون‌رفت از مسئله کمک می‌کند یا جامعه را بیشتر مقهور مشکلاتمان می‌کند.

مرادی تاکید کرد: ما ملتی هستیم که همیشه مقاومت کرده و ایستاده‌ایم و باید همچنان روبه جلو حرکت کنیم. ما باید همیشه این مساله را مدنظر قرار دهیم که خودمان باید مسایل و مشکلاتمان را حل و فصل کنیم. هرچه می‌گذرد این باور ملی و عمومی بیشتر در ایران شکل می‌گیرد که رفع مسایل به دست خود ماست و نه بیگانگان و ما باید نسبت به کمک بیگانگان به خود بی‌اعتماد باشیم.

مرادی با بیان اینکه تا امروز فیلم‌های «امروز» میرکریمی، «میهمان داریم» عسگرپور و «چ» حاتمی‌کیا را در جشنواره فجر دیده است، اضافه کرد: فیلم «چ» خوب بود و انشاءالله کسانیکه این فیلم را ندیده‌اند آن را ببینند.

این مدیر فرهنگی در پایان سخنان خود خاطرنشان کرد: یکی از انتظارات بجا از سینما تقویت امید و هویت ملی در جامعه است که متاسفانه همین مساله نقطه ضعف سینمای امروز ماست. باید در نظر گرفت که سینمای ما با همه ضعف‌ها و قوت هایی که دارد، دارایی‌اش همین است. اینجا توجه به دو نکته ضروری به نظر می رسد؛ اول اینکه این ظرفیت قابل ارتقا و نواقص آن قابل رفع است که البته همراهی اهالی فرهنگ و هنر را می طلبد و نکته دوم اینکه استعدادهای ناشناخته و جوانی در کشور ما وجود دارند که متولیان امر باید به کشف و ایجاد بستری برای امکان بروز و ظهور این استعدادها برای تقویت گستره سپهر هنری کشور اقدام کنند.