تیتر یک روزنامه های کابل

روزنامه‎های امروز چاپ کابل در ستون اصلی خود سخنان اخیر رئیس‎جمهور افغانستان درباره اینکه زندان بگرام کارخانه طالب‌سازی است و تأکید وی بر شرط‌های امضای قرارداد امنیتی با آمریکا را تجزیه و تحلیل کرده‌اند.

کد خبر: ۱۵۹۴۶۴

تاریخ: ۰۶ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۶:۴۸

صراط:  برخی از روزنامه‎های امروز چاپ کابل در دیدگاه‎ها و تیترهای اصلی خود به سخنان دیروز رئیس‏‎جمهور افغانستان در مورد زندان بگرام و قرارداد امنیتی با آمریکا واکنش نشان داده‎اند که بخش‎هایی از آن در ذیل آمده است:

روزنامه «انصاف»، در سرمقاله خود با اشاره به این که رئیس‎جمهور افغانستان، زندان «بگرام» را کارخانه طالب‎سازی خوانده نوشته است: سخنان کرزی، بر تاریکی‎ها و ابهامات اهداف و ماموریت نیروهای آمریکایی در افغانستان روشنی می‎اندازد و نشان می‎دهد که آن‎ها نسبت به مردم افغانستان چه نگاهی دارند و برای چه منظوری در این کشور پایگاه می‎زنند، تاسیسات بزرگ ایجاد می‎کنند و عملیات‎های نظامی مرگبار راه‎اندازی می‎کنند.

روزنامه در ادامه افزوده است: کرزی در سال 2008 بایستی به مردم اعلام می‎کرد که آمریکا در پی چه اهدافی در زندان بگرام و در کل از ماموریت نظامی خویش در افغانستان‎ است و مردم این کشور در چارچوب این ماموریت، چه سرنوشتی پیدا می‎کنند. کرزی در آن زمان باید مردم را آگاه می‎کرد که آن‎ها اهداف و آماج سلطه‎جویی‎های نظامی آمریکا هستند و آمریکا با ایجاد تاسیسات بزرگ در پی زندانی کردن افراد بیش‎تری از میان مردم افغانستان و شکنجه و آزار آنها است.

روزنامه «ماندگار»، در سرمقاله خود از آنچه «طالب‎نوازی آشکار» رئیس‎جمهور افغانستان خوانده، انتقاد کرده و نوشته است: دفاع آقای کرزی از زندانیان طالب، در نیت او برای تقویت پایگاه قومی‌اش ریشه دارد که تصور می‌کند با پایان دوره مأموریتش، ناگزیر به بازگشت به سمت قوم و قبیله‌اش خواهد بود و باید برای ادامه حیات سیاسی خود، چنین توشه‌‌هایی را برگزیند.

به نوشته سرمقاله‎نویس ماندگار، به نظر می‌رسد که کرزی هیچ برنامه‌ای برای تحویل مسالمت‌آمیز قدرت به تیم برنده پس از انتخابات ندارد و او با این رفتار و سخنانش سعی دارد که یک افغانستان منزوی و ضعیف را همراه با یک نیروی قوی متخاصم (طالبان)، به تیم رهبری آینده تحویل دهد و در کنار آن، خود بتواند با پایگاه قومی‌ که آرزوی دست‌یابی به آن را دارد، در نظام آینده شریک شود و یا حتی آن را بچرخاند.

روزنامه «سخن جدید»، دیدگاه رسمی خود را ویژه سخنان اخیر رئیس‎جمهور افغانستان در خصوص اینکه زندان بگرام کارگاه طالب‎سازی است، آورده و نگاشته است: جای تأمل این است که چرا رئیس‎جمهور پس از گذشت سال‎ها، اکنون لب به سخن گشوده و به فاش کردن اسرار تلخ روابط با بزرگ‎ترین متحد جهانی‎اش می‎پردازد؟ جا داشت که رئیس‎جمهورکرزی در زمان مناسب در برابر این لحن زورگویانه مقاومت نشان داده و از صلاحیت و مسئولیت ملی‎اش استفاده می‎کرد.

روزنامه افزوده است: افشاگری‎های دیرهنگام رئیس‎جمهور مردم را به تردید واداشته و منجر به این حدس و گمانه‎هایی شده که گویا رئیس‎جمهور می‎خواهد با در آوردن ادای‌های ملی و بازی کردن نقش یک قهرمان در آخر عمر زمامداری، پرده فراموشی بر ناکارآمدی حکومت تحت اختیار در عرصه‎های سیاست، اداره، اقتصاد و روابط سیاسی در عرصه داخلی و خارجی بکشد.

روزنامه «سروش ملت»، در تیتر نخست خود با اشاره به این که رئیس‎⁭جمهور کرزی در سخنانی اعلام⁭ کرد که در ازای امضای پیمان امنیتی با امریکا صلح می‌خواهد و در غیر آن صورت بهتر است که آمریکا این کشور را ترک کند، نوشته است: در صداقت رئیس‎جمهور نباید تردید کرد، اما مهم⁭ترین مسئله در طرح این شرط از جانب ایشان، امکان سنجی صلح در افغانستان است؛ به این معنا که به راستی چنین صلحی که رئیس‎جمهور از آمریکا و پاکستان می‎خواهد تا چه میزان امکان⁭پذیر است.

نویسنده در ادامه افزوده است: رئیس⁭جمهور می‎گوید اگر آمریکا و پاکستان در روند صلح صادقانه عمل کنند امنیت در کشور برقرار می‌شود، ولی هنوز در مورد عملکرد صادقانه آمریکا در روند صلح افغانستان ادله‌ای وجود ندارد؛ پس بنابراین مهم‎ترین شرط او برای امضای پیمان امنیتی با آمریکا، آغاز روند صلح با طالبان است، به دلیل اینکه می‌خواهد مطمئن شود بعد از امضای این پیمان افغانستان دچار حالت ملوک‎الطوایفی نمی‌شود.

روزنامه «افغانستان»، در دیدگاه اصلی خود نوشته است: سخنان اخیر رئیس‎جمهور از سوی بسیاری به گونه‌ای تفسیر شده که گویا وی به مواضع خود پافشاری می‎کند و به خواسته‎های بسیاری از حلقات سیاسی و بخش‎های عظیمی از مردم افغانستان توجه ندارد.

روزنامه افزوده است: مردم افغانستان تجربه ده ها ساله جنگ، ناامنی، بی‎ثباتی، دولت‎های متعدد و نظام‎های سیاسی گوناگون، بی‎توجهی و فراموشی جهانی را دارند و بدین خاطر نمی‎خواهند که تجربه‎های ناخوشایند گذشته را تکرار کنند، به همین جهت آن گونه که سیاستمداران سخن می‎گویند و تفاوت عالم واقع و سخن را از بین می‎برند، نمی‎خواهند سخن بگویند.