انتقاد یا انتقام از مداحان ولایی؟

چرا درخواست لعن؟ چرا آرزوی مرگ؟ چرا مداحان در محافل و روضه ها حرف سیاسی می زنند؟ انتقاد یا انتقام؟! سال های آخر دولت احمدی نژاد و شکایت از مداحان؛ و نکته ی آخر خطاب به عزیزان مداح

کد خبر: ۱۳۸۶۷۳

تاریخ: ۰۴ آبان ۱۳۹۲ - ۱۶:۱۷

صراط: هفته گذشته را می توان هفته هجمه به مداحان سرشناس کشور از سوی رسانه های زنجیره ای و حامیان مشترک دولت و رفسنجانی نامید.

هجمه علیه مداحان طی هفته ی گذشته و پس از برگزاری دعای عرفه آغاز شد و رسانه های زنجیره ای حامی رفسنجانی و دولت، به صورت روزانه این هجمه را که بعضا هتاکانه نیز بوده، در دستور کار خود قرار داده اند.

براساس این گزارش، اگرچه این قبیل تهاجمات تازگی نداشته و همه ساله در ایام نزدیک به محرم، هیات های ذهبی و منبری ها و مداحان آمادگی پیدا کرده اند تا مورد نیش و کنایه بدخواهان قرار بگیرند اما مسایلی که طی هفته گذشته به وجود آمد و حملات گسترده ای که با سازماندهی قبلی صورت گرفت، نشان از نوعی انتقام گیری از این جامعه ی معزز و محترم را دارد.

در این نوشتار تلاش شده تا به برخی مسایل مطرح شده پاسخ هایی داده شود:

1- چرا درخواست لعن؟ چرا آرزوی مرگ؟

طی مدت اخیر، یکی از نکاتی که از سوی برخی افراد همچون رفسنجانی و با انتشار خاطرات بی اعتبار از حضرت امام(ره) مطرح شد، مساله ی حذف "مرگ" بود. حتی گفتند که "مرگ" کسی را خواستن، با آیات و روایات منافات دارد.

برای پاسخ به این سوال قبلا در همین پایگاه مطالبی را منتشر کرده ایم اما برای نمونه، تنها به یک مورد لعن و نفرین و مرگ خواهی در قرآن کریم اشاره می کنیم. مطلبی که از قضا شخص رفسنجانی آن را در تفسیر خود به نگارش درآورده است. رفسنجانی، در تفسیر آیه ی ذیل آورده است:

رفسنجانی در تفسیر خود، این فرد که مورد لعن و نفرین قرار گرفته را ولید بن مغیره دانسته است و در ادامه، درباره همین فرد براساس آیه ی ذیل تفسیر کرده است:

و اما تفسیر هاشمی رفسنجانی:

1 - روى گردانى كامل وليدبن مغيره، از آيات الهى و دعوت پيامبراسلام(ص)

ثمّ أدبر و استكبر

«إدبار» (مصدر «أدبر») به معناى پشت كردن است و مقصود از آن اعراض و روى گردانى كامل است.

2 - وليدبن مغيره، فردى لجوج و حق ناپذير بود.

ثمّ أدبر

برداشت ياد شده، از «إدبار و روى گردانى» از آيات الهى و سخن بحق پيامبر(ص) استفاده مى شود.

3 - وليدبن مغيره، داراى خوى استكبار و برترى طلبى

و استكبر

4 - خوى استكبار و برترى طلبى، عامل اصلى دين ستيزى و مخالفت وليدبن مغيره، با آيات الهى و پيامبراسلام(ص)

و استكبر

خداوند در آيه 16، وليدبن مغيره را به عنوان مخالف و دشمن آيات قرآن معرفى كرده (إنّه كان لآياتنا عنيداً) و در آيه مورد بحث، از او به عنوان مستكبر و برترى طلب ياد نموده است. از اين نكته مى توان استفاده كرد كه مخالفت و دشمنى او با قرآن و پيامبراسلام(ص)، ناشى از خوى استكبار و برترى طلبى او بود.

5 - خوى استكبار و برترى طلبى، عاملى مهم در كفر و دين گريزى

ثمّ أدبر و استكبر

همانگونه که ملاحظه شد، اولا طلب مرگ کردن برای برخی افراد بارها در قرآن کریم آمده که متن فوق، تنها یک نمونه از آن است؛ ثانیا فردی همچون رفسنجانی که تفسیر قرآن نوشته، به آن اذعان و اعتراف داشته؛ ثالثا نکته ی مهم این است که این مرگ خواهی قرانی برای فردی همچون ولیدبن مغیره آمده که آدم مستکبر و خودبرتر بینی بوده و با لجاجت، از مطلب حق نیز گریزان بود.

با عنایت به مطلب فوق، پس می توان نسبت به افراد مستکبر و خودبرتربینی که دارای لجاجت بوده و از حق گریزان هستند، طلب مرگ کرد.

2- چرا مداحان در محافل و روضه ها حرف سیاسی می زنند؟

یکی از شبهاتی که این روزها مطرح می شود، این است که چرا مداحان در محافل مذهبی و روضه خوانی حرف سیاسی می زنند. اگرچه بارها و بارها به این سوالات پاسخ داده شده، اما با توجه به کینه ورزی مخالفان مکتب امام حسین(ع) و خط امام خمینی(ره) چاره ای در ارایه پاسخ مجدد نیست.

برای پاسخ، برخلاف رویه رفسنجانی که به خاطرات دونفره و بی اعتبار از امام خمینی(ره) روی آورده، جملات مهمی از بنیانگذار فقید انقلاب اسلامی را منتشر می نماییم که سند آن در صحیفه ی نور امام(ره) قابل رویت است.

امام خمینی(ره) در جمع واعظان و خطیبان مذهبی می فرماید:"وقتی یک ملت در ماه محرم، سرتاسر یک مملکت، یک مطلب را می‏گویند، شما انگیزه این گریه و این اجتماع در مجالس روضه را خیال نکنید که فقط این است که ما گریه کنیم برای سیدالشهدا. نه سیدالشهدا احتیاج به این گریه‏ ها دارد و نه این گریه ‏ها خودش ـ فی نفسه ـ کاری از آن می ‏آید، لکن این مجلسها مردم را همچو مجتمع می‏کنند و یک وجهه می‏دهند، سی میلیون، سی و پنج میلیون جمعیت در دو ماه محرّم و خصوصاً دهۀ عاشورا، یک وجهه، طرف یک راه می‏روند. اینها را در این ماه محرّم، خطبا و علما در سرتاسر کشور می‏توانند بسیج کنند برای یک مسئله. این جنبۀ سیاسی این مجالس بالاتر از همۀ جنبه‏ های دیگری که هست. بی‏خود بعضی از ائمۀ ما نمی‏فرمایند که برای من در منابر روضه بخوانند. بی‏خود نمی‏گویند ائمۀ ما به اینکه هر کس که بگرید، بگریاند یا صورت گریه، گریه کردن به خودش[بگیرد]اجرش فلان فلان است. مسئله، مسئلۀ گریه نیست. مسئله، مسئلۀ تباکی نیست. مسئله، مسئلۀ سیاسی است که ائمۀ ما با همان دید الهی که داشتند، می‏خواستند که این ملتها را با هم بسیج کنند و یکپارچه کنند از راههای مختلف. اینها را یکپارچه کنند تا آسیب‏پذیر نباشند".

همانگونه که آمد، امام عظیم الشان، بی آنکه بخواهد از ارزش گریه و اشک و بکاء بر سیدالشهداء(ع) بکاهد، هدف اصلی از این مجالس و روضه ها را مساله سیاسی می داند تا براساس بصیرت حسینی(ع)، مردم بدانند که امروز چه تکلیفی برعهده دارند.

حال، مدعیان و شبهه افکنان پاسخ دهند که آیا آن مداح بصیر و شجاعی که در روضه اش به مسایل سیاسی روز اشاره می کند و با پنددهی از تاریخ، به مستعمین می گوید که نسبت به مکر و فتنه ی بدخواهان و لجوجان و حق گریزان هوشیار باشند و نگذارند تا حوادثی همچون غربت زمان امیرالمومنین(ع) و عهدشکنی مردم کوفه ی آن دوران تکرار شود، در مسیر و خط امام(ره) قدم برنداشته است؟ آیا آن فریاد انقلابی و شجاعانه ارزش دارد یا سکوت خائنانه و غبارآلود در فتنه های رنگارنگ؟

نکند هتاکان براساس آن قصه ی معروف، معتقدند که تنها موذنی خوب است که فقط اذانش را بگوید و با مسایل دیگر کاری نداشته باشد؟! نکند هجمه کنندگان از بصیرت و هوشیاری مردم در هراسند و نمی خواهند که ملت، از رفتارهای آنان مطلع شوند؟ و شاید از بصیرت روزافزای مردم، به ویژه در دوران فتنه، سیلی سختی خورده اند و نمی خواهند آن تجربه مجددا تکرار شود!

برای تکمیل بحث در این بخش، فرمایشی از امام خامنه ای نیز ضروری به نظر می رسد. ولی امر مسلمین در این باره فرموده اند:"مجالس ما، مجالس حسينى، يعنى مجالس ضدظلم، مجالس ضدسلطه، مجالس ضدشمرها و يزيدها و ابن زيادهاى زمان موجود، زمان حاضر، معنايش اين است. اين استمرار ماجراى امام حسين است (ديدار جمعى از اقشار مختلف مردم قم؛ 1386/10/19)

مجددا ملاحظه می شود که درخواست اصلی مراجع تقلید، رهبران جامعه و نواب امام زمان(عج) از مجلس حسینی و فعالان در این عرصه، شناسایی شمرهای زمان و معرفی آنها به مردم است و این مصداق دیگری بر کلام "کل یوم عاشورا و کل ارض کرببلا"ست.

اگر همه ی دوران ها عاشورا و همه ی زمین ها، کربلاست، پس همیشه امام حسینی(ع) هست و یزیدها و شمرها برای مقابله ی با او مشغول فعالیت هستند. لذا، یک مداح بصیر حسینی(ع) نیز باید همیشه در خدمت آقایش باشد و به همین منظور، وظیفه دارد شمرها و یزیدها را شناخته و مردم را نسبت به توطئه های آنان هوشیار کند.

با این حساب، مشاهده می شود که سخن سیاسی گفتن از سوی مداحان ولایی و بصیر، نه تنها امری مذموم نیست بلکه به شدت توصیه شده و قابل تقدیر است.

3- انتقاد یا انتقام؟!

یکی از نکات مهمی که در پس مطالب منتشره در رسانه های خاص و با اهدافی خاص تر نهفته است و از دید مطلعان پنهان نیست، مساله ی انتقام گیری از مداحان به بهانه ی انتقاد از رفتار آنهاست. در واقع می توان گفت تندروهایی که همه ی هدفشان تحویل دودستی کشور به آمریکا و سرسپردگان شیطان بزرگ است، به خوبی به نقش سخنرانان، مداحان و هیات های مذهبی واقفند و می دانند که پای کارآمدن آنها یکی از مهمترین دلایل پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی بود.

همچنین، نقش هیات های مذهبی به پرچمداری مداحان ولایی در 8 سال دفاع مقدس بی بدیل بود و اثراتش به حدی بود که نمی توان از آن چشم پوشی کرد.

نیز، مقابله با تهاجم فرهنگی در دوران سیاه موسوم به دولت اصلاحات یکی دیگر از خدمات هیات های مذهبی و مداحان به انقلاب اسلامی بود. دورانی که در روزنامه های زنجیره ای در توصیف عاشورا عبارت خون به خون شستن را نوشتند و جملات وقیحانه ی دیگر و حتی راهیپمایی علیه خدا را، نعوذبالله، بلااشکال دانستند و... که قلم از بازنشر آن مطالب شرم دارد و در همین برهه بود که با برنامه های مدون و جذاب، جوانان فوج فوج به هیات های مذهبی پیوستند و در لابلای منابر و روضه ها، بصیرت بهتر و بیشتری یافتند و از توطئه های دشمنان و منافقین داخلی مطلع شدند.

در ادامه، ماجرای انتخاب دکتر محمود احمدی نژاد در سال 84 به ریاست جمهوری بود که هیچکس نمی تواند نقش مداحان برجسته را در این رابطه نادیده بگیرد. در شرایطی که تمام جناح ها و احزاب، افراد مختلفی را کاندیدا کرده بودند و رفسنجانی نیز با تمام اعتبار خود پای در عرصه ی رقابت گذارده بود، این مداحان بودند که با درک کامل از شرایط روز، از احمدی نژاد حمایت کردند و به ویژه در دور دوم انتخابات، کار را یکسره کردند.

در واقع می توان گفت کینه ی از مداحان بصیر و ولایی از همان زمان در دل برخی جا خوش کرد و درصدد فرصتی برای انتقام بودند.

اما اوج این ماجرا و سیلی محکمی که سازشکاران فتنه گر دریافت کردند در حوادث تلخ سال 88 و اردوکشی خیابانی و غبارآلودکردن فضای جامعه بود. این بار هم خطبا و مداحان بابصیرت، عمارگونه وارد صحنه شدند و در لابلای روضه های خود، روشنگرانه مستمعان جوان و باانرژی خود را نسبت به توطئه ها آشنا کردند و همگان دیدند که پس از حرمت شکنی و هتاکی پیاده نظام استکبار در خیابان های تهران در روز غمبار عاشورای حسینی(ع) در راهپیمایی حماسی و تاریخی 9 دی 88 این هیات های مذهبی بودند که همچون سال های پیش از انقلاب، با بیرق ها و علم های خود بیرون آمدند و بر سر و سینه زنان، همچون سیلی خاروخاشاک فتنه را برای همیشه محو کردند.

همه ی اینها بر بغض و کینه و حقد بدخواهان افزود و آنان به جای آنکه درصدد اصلاح خود برآیند، به فکر چگونگی انتقام از مداحان افتادند.

4- سال های آخر دولت احمدی نژاد و شکایت از مداحان

یکی از نکاتی که رسانه های زنجیره ای و اجاره ای در مطالب هفته ی گذشته خود نسبت به مداحان به شدت بر روی آن مانور دادند، مساله ی انتقاد آنان از برخی عملکردهای دولت احمدی نژاد در سال های پایانی و شکایت متقابل دولت از دو مداح سرشناس بود. این رسانه ها که مشخص نیست در حمایت از احمدی نژاد به میدان آمده اند یا در دفاع از عملکرد مداحان(!) نوشته اند که آنها که در انتخابات از احمدی نژاد حمایت کردند، چرا در ادامه به نقد او پرداختند؟! این سوال به قدری سطحی است که پاسخ به آن غیرضروری به نظر می رسد. چراکه در قاموس نیروهای حزب اللهی و انقلابی و براساس تعالیم روحبخش اسلام و نیز دستورالعمل امام خمینی(ره) ملاک فعلیت افراد است و قرار نیست چون زمانی از یک فردی حمایت شد، تا ابد در برابر تمام اشتباهات وی سکوت شود.

اما ظاهرا کج اندیشان که خود مبتلا به این مرض هستند، می خواهند ویروس خود را به همه منتقل کنند. آنان که زمانی  سنگ خط امام را به سینه می زدند، در اثر ابتلا به همان بیماری، در برهه ای که به امام و ولایت فقیه توهین شد، کمترین انتقادی نکردند و حتی در برابر پاره کردن عکس امام(ره) نیز واکنشی از خود نشان ندادند. اما حالا می نگریم که در برابر انتقاد ، ولو تند، یک مداح، به مرادشان، یک هفته ی تمام گریبان دریده اند و رگ گردن کلفت کرده اند.

به راستی شما را چه می شود؟ رفسنجانی مهمتر است یا امام و ولایت فقیه؟ چرا در زمان فتنه گری جماعت روزه خواری که در آخرین جمعه ی ماه مبارک رمضان مهمترین دستور امام مبنی بر راهپیمایی روز قدس را با شعار "نه غزه نه لبنان" زیر پا گذاردند، چشم ها و دهان هایتان بسته بود و سخنی نگفتید؟

در کدام رسانه و سایت زنجیره ای و اجاره ای در برابر سوت و کف یزیدیان فتنه گر در روز عاشورا، فریاد وااسلاما سردادید؟ و...

حال، در برابر انتقاد یکی دو مداح، لجام گسیخته هرچه حقد و کینه دارید به قلم ها و زبان هایتان جاری می کنید؟

البته یکی دیگر از نیات شوم این افراد، از بین بردن اعتماد میان مردم و مداحان است تا برای آینده، این عزیزان نتوانند آنگونه که بایسته و شایسته است نقش آفرین باشند و البته با اندکی تدبیر، این مکر آنان نیز به خودشان بازخواهد گشت.

5- نکته ی آخر خطاب به عزیزان مداح

دشمن در کمین است و لحظه به لحظه ی احوالات، گفتار، آداب معاشرت و رفتار شما عزیزان را زیر ذره بین گرفته است. همانگونه که اهل بیت(ع) فرموده اند که زینت ما اهل بیت باشید، از شما بزرگواران انتظار آن می رود که با همین بصیرت و ولایتمداری، با ادبیاتی فصیح و بلیغ و به نحوی که دشمن نتواند از آن سوءاستفاده کند، پیامتان را منتشر نمایید.

ای کاش برخی از مداحان سرشناس لقب ساکتین انتخابات را از آن خود نمی کردند؛ ای کاش برخی از این عزیزان همیشه حاضر در صحنه، در برابر جریان انحرافی از ادبیات مناسبت تر و بهتری استفاده می کردند اما گذشته، گذشته است و آینده فرصتی است برای عدم تکرار اشتباهات قبلی.

***

محرم نزدیک است و عنقریب، میلیون ها انسان عاشق و حسینی(ع) دل و حواسشان را در هیات های مذهبی به سخنرانان و مداحان بصیر و ولایی خواهند سپرد تا از اندیشه ی ناب سیدالشهداء(ع) برای مسیر آینده توشه برگیرند. شیاطین نیز فعال تر از همیشه درصدد هستند تا بین جوانان و توده های مردم با هیات ها فاصله ایجاد کنند و البته این آرزویشان حتی در گور هم محقق نخواهد شد.

نکته ی مهم این است که مداحان و خطبای گرانقدر، نقش روشنگرانه و بصیرت افزای خود را با همان قوت و قدرت قبلی و البته با ادبیاتی بهتر  و مناسبت تر ادامه دهند تا توطئه های شوم سازشکاران فتنه گر مانند همیشه به سنگ بخورد.

منبع:خیبرآنلاین