آیا ورزش به وزیر پیشنهادی افتخار می کند؟

رئیس جمهوری منتخب اعلام می داشت که انتخاب وزیر باید موجب خوشحالی آن صنف شود؛ اما در مورد وزارت ورزش چنین وضعیتی وجود دارد؟

کد خبر: ۱۲۶۰۳۱

تاریخ: ۰۷ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۷:۰۹

صراط: ورزش ایران در 18 ماه اخیر و پس از آغاز به کار رسمی وزارت ورزش و جوانان روزهای پرحاشیه‌ ای را سپری کرد؛ روزهایی که با موفقیت‌های بزرگ و نیز خبرهای دلهره آور از جنس تعلیق ورزش ایران در مناسبات جهانی همراه بود.

این موفقیت‌ها از افتخار آفرینی ورزشکاران کشورمان در المپیک و پارالمپیک 2012 لندن آغاز شد و تا صعود تیم ملی ایران به جام جهانی 2014 برزیل و موفقیت والیبالیست‌های کشورمان در لیگ جهانی در سال 2013 ادامه داشت. جشن‌های ملی و خوشحالی مردم از این موفقیت‌ها با روزهای شکوهمند حماسه سیاسی همراه شد.

انتخاب وزیر ورزش و جوانان در دولت روحانی همچون سایر وزرا نیز پروسه خاص خود را طی کرد و سرانجام طی روزهای اخیر خبر رسید که مسعود سلطانی فر به عنوان گزینه نهایی این وزارتخانه برای گرفتن رای اعتماد به مجلس خواهد رفت. در این بین یکی از نکاتی که شاید مورد توجه اهالی ورزش نیز قرار گرفته باشد، این است که سلطانی فر کیست و از کجا آمده و آیا او از جمله اهالی ورزش به شمار می رود یا بار دیگر یک فرد سیاسی سکان ورزش را بر عهده خواهد گرفت؟

در تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری بود که حسن روحانی در برنامه‌های تبلیغاتی‌اش با صراحت اعلام کرد "هیچ وزیری را برای هیچ پستی انتخاب نخواهم کرد مگر اینکه از آن صنف باشد. باید وقتی فردی برای یک صنفی انتخاب می‌شود اعضای آن صنف خوشحال باشند، احساس غرور و افتخار کنند. لذا، بنده با مشورت گرفتن از بزرگان و صاحب‌نظران آن صنف، اعضا را انتخاب خواهم کرد."

در همین خصوص کارگروه اجتماعی – فرهنگی دولت تدبیر و امید با ریاست سیدرضا صالحی امیری، نام چهره‌های مطرح و غیر مطرح ورزشی و سیاسی را به عنوان کاندیداهای وزارت ورزش و جوان مطرح کرد اما در این راه بسیاری از گزینه های مطرح شده به دلایل نامعلوم کنار گذاشته شدند.

محسن مهرعلیزاده، بیژن ذوالفقارنسب، احمد ناطق نوری، سیدامیر حسینی، احمد دنیامالی، محمد دادکان، مصطفی هاشمی‌طبا، سعید فائقی، امیررضا خادم، مصطفی آجرلو، حمیدرضا آصفی، شهاب الدین عزیزی خادم، مسعود سلطانی‌فر، ولی شجاع پوریان و چند چهره نام آشنای دیگر، نفراتی بودند که نامشان در گمانه زنی ها برای تصدی وزارت ورزش و جوانان شنیده شد تا از بین آنها حسن روحانی، وزیر ورزش و جوانان دولت یازدهم را انتخاب کنند.

مسئولان کارگروه اجتماعی - فرهنگی اما نشست‌هایی هم با کارشناسان ورزشی و گزینه‌های مطرح شده برگزار کردند که در نهایت به حذف بسیاری از گزینه های نام آشنا منجر شد. در پایان نیز یک گزینه اصلی به همراه دو گزینه دیگر که شانسی در مقایسه با نفر اصلی نداشتند مطرح شدند. بنابر شنیده ها نیز در فاز آخر سناریو، بیژن ذوالفقارنسب، مسعود سلطانی‌فر و ولی شجاع پوریان، به عنوان گزینه‌های نهایی تصدی این پست مطرح شدند.

اما سوال نخستی که با دیدن این نام‌ها در ذهن اهالی ورزش مطرح می‌شود این است که وجه تمایز و برتری این افراد نسبت به سایر گزینه‌ها برای قرار گرفتن در بین گزینه‌های نهایی چه بوده است؟ آیا اگر واقعا شایسته سالاری ملاک انتخاب باشد، این سه گزینه نهایی شده شایسته ترین افراد لیست بوده اند؟ به طور مثال باید گفت که چه ملاکی در نظر گرفته شده که ذولفقارنسب جزء 3 گزینه نهایی انتخاب می شود اما محمد دادکان علیرغم سابقه مدیریت و تجربه بیشتر جایی در میان گزینه های پیشنهادی کمیته به رییس جمهور منتخب ندارد یا بر چه اساسی سلطانی فر با یک سال قائم مقامی سازمان تربیت بدنی نسبت به محسن مهرعلیزاده با سابقه 4 ساله ریاست سازمان تربیت بدنی و کسب نتایج درخشان یا مصطفی هاشمی طبا با سابقه 8 ساله در سازمان ورزش ترجیح داده می شود؟ این در حالی است که سلطانی فر مانند مهرعلیزاده و هاشمی طبا سیاسی است و حتی سوابقش در ورزش به مراتب کمتر و کم رنگ تر از آنهاست.

سئوال دوم این است که اگر کارگروه اجتماعی - فرهنگی دولت تدبیر و امید با ریاست صالحی امیری، آقایان ذوالفقارنسب، سلطانی‌فر و شجاع پوریان را به عنوان گزینه‌های نهایی به حسن روحاتی معرفی کرده، آیا از ابتدا، برنامه‌ای برای سپردن وزارت ورزش و جوانان به سلطانی‌فر را در سر داشته یا خیر؟ آیا انجام مصاحبه های فراوان سلطانی فر در روزهای اخیر و بعنوان کارشناس ورزش و با طرح محفوظات تاریخی ورزش در جهت جا انداختن وی به عنوان نیرویی ورزشی نبوده است؟

بیژن ذوالفقارنسب فردی متخصص، کاملا ورزشی یا بهتر بگوئیم فوتبالی است اما او فاقد تجربه در مدیریت ورزشی است و همین اصل مهم می‌تواند مانعی جدی در انتخاب نهائی وی در میان سه گزینه از سوی روحانی باشد. ضمن اینکه گفته می شود دلیل اصلی انتخاب او به عنوان یکی از سه گزینه نهائی، یک ویژگی خاص وی بوده که همین موضوع می تواند مانع کسب رای اعتمادش از خانه ملت شود.

شجاع پوریان، عضو سابق کمیسیون فرهنگی مجلس که از سوی برخی گروه های اصلاح طلب برای تصدی وزارت ورزش به روحانی معرفی شده نیز بدلیل عدم ارتباط با ورزش و فقدان هرگونه سابقه مدیریتی مؤثر، شانسی برای گزینش نهائی نداشت، ضمن اینکه به خاطر پاره‌ای از مشکلات بعید است رای اعتماد مجلس اصولگرا را کسب کند، پس این گزینه هم کنار می‌رود تا شانس مسعود سلطانی‌فر برای تصدی پست وزارت ورزش و جوانان، به مراتب افزایش یافت.

مسعود سلطانی‌فر که دارای مدرک فوق لیسانس علوم سیاسی است، علاوه بر سوابق تدریس در دانشگاه پیام نور و دوره‌های مختلف آموزشی فرمانداران، بخشداران و نیروهای سیاسی وزارت کشور، چهار سال عضویت در شورای عالی اداری کشور، چهار سال عضویت در شورای عالی اطلاع رسانی کشور، 12 سال سابقه استانداری در سه استان گیلان، زنجان و مرکزی و 8 سال معاونت سیاسی در استانداری‌های فارس، همدان و هرمزگان را در کارنامه فعالیت‌هایش دارد.
با دیدن این رزومه متوجه می‌شویم سلطانی‌فر که عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی نیز هست، فردی کاملا سیاسی است نه ورزشی، هرچند که در فاصله بین تصدی استانداری در دو استان گیلان و زنجان، با توصیه ای آن هم از نوع سیاسی، در پست قائم مقامی در سازمان تربیت بدنی حضوری کوتاه مدت داشته است.

سئوال چهارم اینکه مسعود سلطانی‌فر که مدیری دارای رزومه در عرصه سیاسی بوده است، با چه فاکتورهایی حتی نامش در گزینه‌های نهایی قرار گرفته است؟

قطعا یکی از دغدغه های مجلس شورای اسلامی در تبدیل سازمانهای جوانان و تربیت بدنی به وزارت، این بوده که اجازه ندهد اتفاقات گذشته در انتخاب خودمحورانه دولت ها در رأس دستگاه ورزش کشور تکرار شود و بلکه در پاسخ به انتظارات جامعه ورزش و جوانان، قویترین و بهترین انتخاب در این وزارتخانه بسیار مهم اجتماعی صورت پذیرد. بنابر این، مطمئنا مجلس محترم در رای اعتماد به وزیر ورزش و جوانان، مسئولانه برخورد کرده و دغدغه های ورزشکاران و جوانان را لحاظ خواهد کرد.