انتخابات تمام شد؛ به فکر آینده باشید ...

"شعبان بی‌مخ"های رسانه‌ای!

با رصد فعالیت های معدود قلم بدستان فضای مجازی در روزهای پس از انتخابات یازدهم می توان به قانون بقای «شعبان بی‌مخ ها» پی برد چراکه پس از گذشت 60 سال، شعبان بی مخ ها هنوز از بین نرفته اند بلکه از نوع حقیقی و چماق بدست به نوع مجازی و قلم بدست تبدیل شده اند!

کد خبر: ۱۱۸۲۰۵

تاریخ: ۰۱ تير ۱۳۹۲ - ۱۲:۵۱

"سرویس سیاسی صراط" - گویند در زمان کودتای انگلیسی 28 مرداد 1332، جمعی از اراذل و اوباش تهران به سرکردگی «شعبان جعفری» - که با نام مستعار «شعبان بی‌مخ» شناخته می شود - وظیفه داشتند تا به هر نحوی از انحا، اوضاع شهر را آشفته و بر هم ریخته جلوه دهند تا نفرات اصلی کودتاچیان در این بلبشوی تفرقه اندازی، بتوانند حکومت را از چنگ دولت مصدق درآورده و اهداف مدنظر خویش را به پیش برند.

جالب آنکه پیش از انجام کودتا، از جانب هماهنگ‌کنندگان درباری و البته ایادی انگلیسی به تیم تخریبی شعبان بی‌مخ توصیه شده بود که در مواجه با هواداران مصدق، بانگ "جاوید شاه" سر دهند و در برخورد با هواخواهان پهلوی، به طرفداری از مصدق برخیزند و تَـر و خشک را با هم بسوزانند؛ چراکه تحت هر شرایطی نباید آتش آشوب و فتنه فروکش کرده و جو آرامش بر فضای ملتهب حکمفرما شود.

چه بسا در همان زمان عده ای فریب ژست پهلوی‌ستیزانه نوچه‌های شعبان بی‌مخ را خورده و به شکل غیر عمد وارد معرکه شدند و با شعله ورتر کردن آتش کودتا، بجای مساعدت به تثبیت جایگاه نخست وزیر قانونی، وی را از اریکه قدرت به زیر کشیدند و ناخواسته نامشان را بعنوان بازی‌خوردگان سیاسی تاریخ معاصر ایران به ثبت رساندند.

در این میان، اگرچه مقایسه و همانندسازی وقایع مرداد 32 با رخدادهای خرداد 92، قیاسی مع الفارق و نابجا خواهد بود اما نمی توان منکر برخی شباهت های این دو رویداد با یکدیگر شد.

مع الأسف، طی 7 روز گذشته و پس از اعلام پیروزی «حسن روحانی» در همان مرحله اول برگزاری انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، حاشیه‌های جذاب جنگ و جدل هواخواهان نفرات دوم و سوم رده بندی آرای نامزدها، به متن اصلی مقالات وبلاگنویسان ارزشی و راپورت های خبری رسانه های وابسته تبدیل شد!

این اقدام در حالی صورت می گرفت که شایسته بود این قبیل رسانه ها، از ظرفیت بی بدیل خویش در جهت چیستی، چرایی و آسیب شناسی شکست جریان اصولگرایی استفاده نموده و از هم اکنون به فکر نقشه راه آینده می بودند نه آنکه با تبادل کنایات دشمن شادکن و نفرین و تکفیر یکدیگر، موجبات سرخوردگی بدنه مردمی حامی جریان اصولگرایی را فراهم آورند!

حال که انتخابات تمام شده و رئیس جمهور منتخب برگزیده شده و جریان اصولگرایی ناکام مانده، دیگر سخن به میان آوردن از اینکه "اگر فلانی به نفع بهمانی کنار می رفت" و "اگر گردهمایی ورزشگاه حیدرنیا و میدان فلسطین در 22 خرداد، تجمیع می شد" و "اگر «0/7 درصد رأی» وجود خارجی نداشت" و "اگر 1+2 به 2-3 تبدیل می شد" و "اگر حمله «گازانبری» صورت نمی گرفت" و "اگر تمامی «ظرفیت»های اصولگرایی آزاد می شد" و ...؛ بی معنا و مفهوم خواهد بود و دردی را دواء نخواهد نمود.

جالب اینجاست که عمده افرادی که پیش از این با ظاهری مصلحت اندیشانه، بر طبل «وحدت» می کوبیدند و اصولگرایان را به اتفاق‌نظر و البته اتفاق‌نامزد دعوت می نمودند، متأسفانه  پس از شکست اصولگرایان در انتخابات که ضرورت وحدت بیش از گذشته احساس می شود، هم اینک ندای «هل من مُقصر» سر می دهند و رگ انتقامشان بیرون زده و همگان بجز خود و اطرافیان نامزد متبوعشان را مهدور الدم می پندارند!

سوال اینجاست که آیا این دست حریف طلبیدن ها و اینگونه عریضه نویسی های نفرت پراکن، جز اینکه طرف مقابل را به مقابله به مثل ترغیب نموده و بذر نفاق و حقد و کینه را در دلها خواهد کاشت، فایده دیگری هم خواهد داشت؟!

این را بدانیم که رسالت اهل قلم و رسانه بسیار سنگین است و ذره ای تخطی و مثقالی قصور، عقوبت دنیوی و تقاص اخروی را بهمراه خواهد داشت؛ بر همین مبنا تفرقه افکنی و کینه پراکنی در میان فرقین اصولگرا نیز گناهی نابخشودنی خواهد بود.

اولاً؛ خداوند به آدمی قدرت تعقل داده تا دقیق بیاندیشد و قوه اختیار عطا نموده تا به تشخیص خویش برگزیند. از این رو نمی توان سایرین را فقط و فقط به دلیل رأی ندادن به نامزد مدنظرمان سرزنش کرده و ایشان را به بی تدبری و نادانی و جهل و عدم تشخیص متهم نماییم!

ثانیاً؛ مگر برخی از مدعیان چه در شعارها و چه در عملکردشان همواره ادعا نمی کردند که «ما شیفتگان خدمتیم نه تشنگان قدرت»؟!
با این وجود چگونه می توان این انگشت حسرت گزیدن های بی حساب و این به آب و آتش زدن های بی اندازه در فضای مجازی را با شعار فوق تطابق داد؟!

شکر خدا در کشور ما بسیارند سنگرهای فتح شده ای که کماکان خالی از رزمنده مانده اند و بی صبرانه انتظار جهادگران را می شکند، اما کسی نیست که بدان ها توجه و اعتنایی نماید چراکه توجه همگی خدمگزاران صرفاً به احساس تکلیف برای حضور در ادوار گوناگون ریاست جمهوری معطوف شده است!

در این میان کمترین توقع از جریانات گوناگون حامی اصولگرایی، عدم اختلاف آفرینی و جلوگیری از استمرار بحث و جدل های بی مورد در میان طرفداران گفتمان انقلاب اسلامی و ایضاً چاره اندیشی و ارائه راهکار برای سالیان آینده خواهد بود که امید است بزودی زود رنگ واقعیت و تحقق به خود گیرد.