جاده‌صاف‎‌کنی «یک سمنانی» برای «یک سمنانی دیگر»!

فرشته انتقام "احمدی نژاد"!

اصلاح طلبان می باید بیش از گذشته ممنون‌دار دولت احمدی نژاد باشند که با اقدامات ناهنجارش مسیر صعب العبور دگراندیشان برای بازپس‌گیری قوه مجریه را آسفالته نمود!

کد خبر: ۱۱۷۰۱۷

تاریخ: ۲۷ خرداد ۱۳۹۲ - ۱۰:۳۹

"سرویس سیاسی صراط" - تمثیل معروفی است که می گوید: «دیگی که برای من نمی جوشد، بگذار...»!
القصه، حکایت امروز رابطه میان دولت مهرورزی و اصولگرایان نیز حکایت همان دیگ مذکور است که از درون آن، آش پشت پای سفر "روحانی" به پاستور بیرون آمد!

رئیس دولت عدالت محور، چه در ماجرای معاونت اولی آقای «م» و چه پس از عزلت نشینی 11 روزه، به خوبی دریافته بود که دیگر در دایره مناصبات آتی جایی نخواهد داشت فلذا حامیان سابقش را با طناب پوسیده عملکرد دو سال آخر دولت دهم، به قعر چاه فرستاد و حسابش را با ایشان تسویه نمود!

در چنین شرایطی، برخلاف روند تاریخ نویسی فاتحان، احمدی نژاد سنت شکنی کرد و در قامت یک مغلوب، نامش را بعنوان تنها رئیس جمهور به ظاهر ارزشی در طول تاریخ 35 ساله انقلاب اسلامی به ثبت رسانید و مانع به قدرت رسیدن یکی از هم طیف‌هایش شد!

مقصود وی نیز از چنین کاری تنها یک چیز بود و آن اینکه "احمدی نژاد یکی‌ست و دومی ندارد"!
از این رو حمله انتحاری احمدی نژاد نسبت به هواخواهان پیشینش را می توان در حکم اثبات خویش بعنوان "معجزه هزاره سوم" تلقی نمود چراکه وی قصد داشت ظرفیتش را بی بدیل و شخصیتش را تکرارناشدنی جلوه دهد.

در همین ارتباط، نوروز 1390 بود که اولین نشانه‌های "تز انتحاری احمدی نژاد" نسبت به اصولگرایان، از زبان مشاور مطبوعاتی اش نمایان شد.

علی‌اکبر جوانفکر در پاسخ به این سوال خبرنگار که «می‌گویند آقای احمدی نژاد از بستری که جریان اصولگرایی بوجود آورده بیرون آمده است»؛ گفت: «نخیر. اصولگراها در بستری که آقای احمدی نژاد بوجود آورد خودشان را به ایشان چسباندند وگرنه اصولگراها که حذف شدند. مثل اینکه در انتخابات سال 84 یادتان رفته است، مگر همه اصولگراها دور آقای لاریجانی جمع نشدند؟ ایشان چقدر رأی آوردند؟ آرای آقای لاریجانی به اندازه آرای باطله بود. خب آن جریان اصولگرایی باطل شد و رفت دیگر! چه کسی اینها را دوباره بالا آورد، معلوم است که اینها خودشان را به آقای احمدی نژاد چسباندند وگرنه بدیهی‌ست که آقای احمدی نژاد اصولگراست.» (ویژه نامه نوروزی 1390 همشهری / مصاحبه با علی‌اکبر جوانفکر / صفحه 54)

آری اصولگرایان با آنکه از اول فروردین 90 خطر را احساس کرده بودند اما تا 24 خرداد 92 در خواب خرگوشی بسر می بردند و هنگامی متوجه خطر شدند که کار از کار گذشته و نوش‌دارو پس از پیروزی اصلاح‌طلبان رسیده بود!

اصولگرایان اگرچه با خیرخواهی و پایبندی بر بخش اول نامشان، اصول را فدای انحراف ننمودند و بر اشتباهات و تقصیرات متعدد دو سال پایانی دولتمردان اذعان داشتند اما سرانجام نتیجه را به جناح رقیب واگذار نمودند.

در این میان اما فارغ از نقطه ضعف تکثر کاندیدای اصولگرا در انتخابات یازدهم، اصلاح طلبان می باید بیش از گذشته ممنون‌دار(!) دولت احمدی نژاد باشند که با اقدامات ناهنجارش مسیر صعب العبور دگراندیشان برای بازپس‌گیری قوه مجریه را آسفالته نمود!

در روزهایی که احمدی نژاد و اصولگرایان بر سر موضوعاتی چون «قول شرف» و «تغییر نام  سازمان به صندوق» و «جریان انحرافی» و «نشریه خاتون» و «پروژه فیلمبرادری "لاله"» و «125 همراه رئیس جمهور به نیویورک» و «شهید چاوز» و «جمشید بسم ا...» و «قطعنامه دان» و «بگم بگم ها» و «یکشنبه سیاه مجلس» و «بازدید از زندان اوین» و ...، حریف می طلبیدند و گریبان می دریدند؛ تجدیدنظرطلبان با فراغ بال و آرامش خاطر، در حال رایزنی برای انتخاب آبدارچی‌های وزارتخانه‌ها بودند!

در این میان اما نقش دولتمردان و جناح مهرورزان در آتش بیاری معرکه از سایرین بیشتر به چشم می آید چراکه فرصت سوزی های کثیر دولت دهم، موجبات دستیابی سهل الوصول اصلاح طلبان به کرسی دستگاه اجرایی یازدهم را فراهم آورد.

احمدی نژاد می توانست خیلی از حرف ها را نزند ولی زد؛ می توانست خیلی از کارها را نکند اما کرد؛ فقط و فقط به این قیمت که شانه خالی کردن اصولگرایان از حمایتش را تلافی کرده باشد و پس از پیروزی احتمالی نامزد اصلاح طلب در انتخابات، چماق جلوگیری از اجرای طرح «دولت بی‌پایان» و عدم احراز صلاحیت «اسفندیاران» را بر سر منتقدین اصولگرایش بکوبد و مقبولیت 17 و 24 میلیونی اش را به رخ ایشان بکشد!