پیرامون اجماع دو نامزد نزدیک به جریان تجدید نظر طلب ...

جناب روحانی! آقای عارف! محض رضای BBC کوتاه بیایید!

از طرفی مخالفان "عارف"، پتانسیل رأی آوری وی را ضعیف دانسته و از وی بعنوان «مصطفی معین ثانی» در انتخابات خرداد 84 یاد می کنند و از سوی دیگر منتقدان "روحانی"، وی را به هیچ عنوان در دایره اصلاح طلبی نمی گنجانند و تنها عارف را بعنوان پرچمدار گفتمان دوم خرداد، می پذیرند.

کد خبر: ۱۱۵۰۰۰

تاریخ: ۱۸ خرداد ۱۳۹۲ - ۱۱:۳۴

"سرویس سیاسی صراط" - هم حسن روحانی و هم محمدرضا عارف در هنگام ثبت نام در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری به شکلی تلویحی اذعان داشتند که در صورت ورود و حضور اشخاصی اکبر هاشمی رفسنجانی یا سید محمد خاتمی، عرصه را به نفع یکی از این دو ترک خواهند گفت.

گذر زمان، هاشمی را در آخرین دقایق از مهلت ثبت نام ها به ستاد انتخابات وزارت کشور رساند اما در این میان همچون انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری، خبری از حضور سید خندان دگراندیشان نبود!

در چنین شرایطی بود که ورود رفسنجانی، عارف و روحانی را به جهت انصراف از حضور در عرصه انتخابات مصصم تر کرد اما رد صلاحیت هاشمی، تمامی معادلات و پیش بینی ها را دگرگون ساخت و استعفا از کاندیداتوری روحانی و عارف را کان لم یکن نمود.

از آن پس بود که زمزمه هایی از سوی دگراندیشان مبنی بر انصراف یکی از این دو نفر به نفع دیگری قوت گرفت و ائتلاف روحانی و عارف امری اجتناب ناپذیر تلقی شد.

افراط گرایان دوم خرداد اما به خوبی می دانستند که حضور هر دوی این افراد در روز رأی گیری نه تنها توفیقی را در پیش نخواهد داشت بلکه به دلیل تقسیم شدن آرای اصلاح طلبان در میان این دو شخص، امکان پیروزی یکی از نامزدهای جناح اصولگرا در همان دور نخست انتخابات یازدهم بدیهی خواهد بود.

از این رو تمامی ظرفیت و همت جناح دوم خرداد و حتی کارگزان طی روزهای آتی بر توافق بر سر یکی از این دو نفر به جهت نامزد واحد اصلاح طلبان در انتخابات پیش رو معطوف شده است.
در این میان اما خط دهندگان چپ گرا برای اجماع هواخواهان و البته خود نامزدهای اصلاح طلب موجود در انتخابات آتی، با چند مشکل مواجهند.

اول آنکه برخی از اصلاح طلبان دو آتشه، حاضر به پذیرش دبیر سابق شورای امنیت ملی در قامت یک تجدید نظر طلب اصیل نبوده و او را در رسته اصولگرایی میانه رو ارزیابی کرده یا نهایتاً با اندکی اغماض، وی را در زمره کارگزاران رفسنجانی لحاظ می کنند.

در سوی دیگر اما هواخواهان حسن روحانی و ایضاً هم فکران رفسنجانی، محمدرضا عارف را در قد و قواره اجماع و ائتلاف ندانسته و شانسی به جهت اقبال مردمی برای وی در قیاس با شخص حسن روحانی قائل نیستند.

از این رو تقابل به ظاهر دوستانه اما تنش زای "حسن روحانی" و "محمدرضا عارف" را می توان در حکم تعارض گفتمان های "اکبر هاشمی رفسنجانی" و "سید محمد خاتمی"، در انتخاب نامزد واحد بررسی نمود چراکه بر همگان واضح و مبرهن است که نظر رفسنجانی بر نامزدی روحانی و همچنین رأی خاتمی بر کاندیداتوری عارف متمرکز است.

نکته دوم اما ارضای طرفداران هر یک از دو نامزد پیرامون اتحاد نظر بر روی کاندیدای واحد جریان چپ خواهد بود.

در همین رابطه نیز منتقدان معرفی "عارف" بعنوان کاندیدای نهایی، پتانسیل و ظرفیت رأی آوری وی را ضعیف دانسته و از وی بعنوان «مصطفی معین ثانی» در انتخابات خرداد 84 یاد می کنند!

ایشان همچنین سخنوری، غرّایی و شورانگیزی شیخ دیپلمات را بر تکلم دست و پا شکسته و شخصیت مکتوم عارف ترجیح می دهند و به هیچ وجه من الوجوه حاضر به پذیرش معاون اول خاتمی بعنوان نامزد نهایی طیف دگراندیش نخواهند بود.

از طرف دیگر نیز منتقدان سرسخت "روحانی" در میان اصلاح طلبان، وی را به هیچ عنوان در دایره اصلاح طلبی نمی گنجانند و تنها عارف را بعنوان پرچمدار گفتمان دوم خرداد، می پذیرند.

ایشان نیز سخنان اخیر روحانی مبنی بر «اصولگرای اصلاح طلب» بودنش را بعنوان ادله خود در نفی یار غار هاشمی رفسنجانی ذکر می کنند و محکم تر از گذشته بر موضع "یا عارف یا هیچکس" ایستاده اند!

این در حالیست که اخیراً شبکه های معاند تصویری و مجازی خارج از کشور همچون BBC فارسی، VOA، دویچه وله و ...، سعی در جلب نظر و اتحاد رأی چپ گرایان بر روی یکی از گزینه های مذکور دارند و تمام همت خویش را به جهت اجماع اصلاح طلبان بکار بستند.

بنابراین پیش بینی می شود که در طول روزهای آتی منتهی به انتخابات ریاست جمهوری شاهد بروز اختلاف نظرات بیشتری در طیف اصلاح طلبان به جهت معرفی نامزد واحد باشیم.