بی سلیقگی صدا و سیما در روز تاریخی فوتبال ایران

اخم های فردوسی پور به جای اشک های مهدوی کیا

معلوم نیست زاویه انتخاب شده برای به تصویر کشیدن ضربات پنالتی با چه منطق و دلیلی انتخاب شده بود. انتخاب این زاویه باعث شد تا تقریبا هیچ یک از بینندگان تلویزیونی قادر به تشخیص چند و چون ضربات نواخته شده نباشند.

کد خبر: ۱۱۰۸۳۶

تاریخ: ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۰۹:۴۹

"گروه ورزشی صراط" روز یکشنبه 15 اردیبهشت 92 یکی از نادرترین روزهای تاریخ فوتبال کشور بود. روزی که در آن همزمان قهرمان هر دو جام فوتبال کشور مشخص شد. البته این نادر بودن تا حد زیادی مدیون برنامه ریزی عجیب مسئولان فوتبال کشور نیز بود. برگزاری همزمان دو بازی فینال جام حذفی و دیداری که سرنوشت قهرمانی لیگ به آن بسته بود، باعث شد که قهرمانی هر دو تیم استقلال و سپاهان تحت تاثیر یکدیگر کمرنگ تر شود. اما از این موضوع که بگذریم، عملکرد صدا و سیما در نحوه پوشش این دو مسابقه نیز جای سوالات فراوانی را ایجاد کرده است. سوالتی که البته بسیاری از آنها منحصر به پخش این دو مسابقه نمی شود بلکه چند سالی است مخاطبان فوتبال دوست کشور را آزار می دهد.

پخش مسابقات فقط به خاطر «پخش شدن»!
این روزها تماشای مسابقات نمایندگان فوتبال کشورمان در رقابت های لیگ قهرمانان آسیا در خانه حریفان عربستانی، اماراتی و قطری آنها، برای اثبات کیفیت و استاندارد پایین پخش مسابقات داخلی کافی است. سطح بالای تصویربرداری، کارگردانی و پخش مسابقات فوتبال در این کشورها و به ویژه کشور قطر اگرچه مرهون شرکت های اروپایی طرف قرارداد آنهاست، اما مقایسه آن با مسابقات داخلی که سال هاست بدون هیچ خلاقیتی به شکلی ثابت و یکنواخت با یک رویه ثابت پیش می رود، آزاردهنده است.
در واقع سازمانی که از زمین و زمان برنامه ریزی فدراسیون فوتبال ایراد می گیرد – که البته بسیاری از آنها به حق و بجاست -، زمان بسیاری از مسابقات فوتبال لیگ داخلی کشور با نظر مسئولان آن تعیین یا تغییر داده می شود – که موارد متعددی از آن در سال های اخیر دیده شده – ، با نادیده گرفتن درآمدها و عایدات مادی و معنوی مستقیم و غیرمستقیم پخش مسابقات فوتبال، مدتی را به دعوا بر سر میزان حق پخش مسابقات پرداخته و برای پخش بسیاری از تورنمنت های معتبر فوتبال دنیا بر سر همه مخاطبان خود تا حد امکان منت گذاشته، خود کوچکترین خلاقیتی در نحوه پخش و پوشش مسابقات داخلی بروز نداده است. شاید مهم ترین تغییر در نحوه پخش مسابقات فوتبال داخلی را بتوان اضافه شدن دوربین عنکبوتی به دوربین های پوشش دهنده مسابقات در ورزشگاه آزادی دانست که آن نیز پس از استفاده در روزهای اول نصب، برای مدت های مدید به بایگانی رفت.
در حال حاضر مسابقات فوتبال در شهرستان ها سال هاست با کیفیت نازلی از شبکه های صداوسیما پخش می شود و در تهران نیز چشم مخاطبان به بی سلیقگی و بی خلاقیتی برنامه سازان عادت کرده است. نمونه بارز این بی سلیقگی را می توان در از دست رفتن ثانیه ها و یا دقایق اولیه هر مسابقه فوتبال دانست و در لحظاتی که مخاطبان برنامه بی صبرانه انتظار تماشای تصویر بازی را می کشند صدا و سیما در حال پخش تیزری تبلیغاتی است که از بینندگان دعوت می کند تا این مسابقه فوتبال را تماشا کنند!
تعیین زمان پخش تصاویر آهسته صحنه های حساس مسابقه نیز در موارد زیادی با همین کج سلیقگی ها همراه می شود. در حالی که شبکه های معتبر تلویزیونی دنیا از زمان های مرده هر مسابقه برای پخش تصاویر آهسته استفاده می کنند، در صدا و سیمای ما توجهی به این موضوع نمی شود و این موضوع گاه تا جایی پیش می رود که به از دست رفتن صحنه های حساس دیگری منجر می شود.

نحوه پخش ضربات پنالتی مسابقه فینال جام حذفی را باید اوج بی سلیقگی در پخش یک مسابقه فوتبال دانست. معلوم نیست زاویه انتخاب شده برای به تصویر کشیدن ضربات پنالتی با چه منطق و دلیلی انتخاب شده بود. انتخاب این زاویه باعث شد تا تقریبا هیچ یک از بینندگان تلویزیونی قادر به تشخیص چند و چون ضربات نواخته شده نباشند؛ با این نما، برای بینندگان تلویزیونی زاویه توپ هنگام نواخته شدن ضربه پنالتی هرگز قابل تشخیص نبود و ارتفاع توپ نیز به سختی قابل تشخیص بود.

بعد از پایان ضربات پنالتی و پایان مسابقه نیز، در حالی که مخاطبان تلویزیونی منتظر تماشای صحنه های شادی و غم سپاهانی ها و پرسپولیسی ها و به ویژه توجه ویژه به مهدی مهدوی کیا – که آخرین بازی رسمی خود را انجام می داد – بودند، ناگهان با تصویر پیمان یوسفی، مجری برنامه و چهره اخم آلود و ناراحت عادل فردوسی پور روبه رو شدند که مشغول تکرار انتقادهای کلیشه ای خود از مسئولان فوتبال کشور بر سر نحوه برگزاری مراسم اهدای جام و نیز انتقاد از فرهنگ تماشاگران به خاطر صبر نکردن برای اهدای جام به تیم سپاهان بود. غافل از اینکه در همین لحظات مهدی مهدوی کیا در آخرین بازی خود در حالی که اضطراب و دلتنگی و بغض در چهره اش نمایان بود و به آرامی به این طرف و آن طرف زمین می رفت، درگیر گرفتن تصمیمی حیاتی و نیز مشغول بوسیدن چهار گوشه زمین بود و صدا و سیما بسیاری از این لحظات ناب را از دست داد.

همان موضوعاتی را که عادل فردوسی پور برای چند صدمین بار در این سال ها از آنها انتقاد می کرد (مانند ترک ورزشگاه توسط هواداران پرسپولیس، غریبه ماندن سپاهان، نحوه برگزاری مراسم اهدای جام و...) می توانست سوژه هایی ناب برای صدا و سیما برای پخش باشد که هرگز دیده نشد. از طرف دیگر پخش مسابقه فوتبال فولاد و استقلال به شکل یک مسابقه عادی بدون هیچ گونه حواشی جانبی را نیز باید به این موضوع اضافه کرد.
بدین ترتیب بی سلیقگی صدا و سیما تنها دامن مهدوی کیا را نگرفت بلکه سپاهان در سوی دیگر میدان و حتی استقلال در اهواز – که هر دو در یک روز تاریخی قهرمان جام حذفی و لیگ برتر شدند - نیز از این موضوع بی نصیب نماندند.