آنکس که نداند و بداند که نداند!

وقتی افراط در "جرأت" به "جسارت" تبدیل می شود

مهمترین اقدام جسارت آمیز دولت، خانه نشینی 11 روزه رئیس آن بود. به موجب این عمل غیر منتظره، رئیس دولت پس از ابقای وزیر اطلاعات توسط شخص رهبری انقلاب، طریق منزل را در پیش گرفت و عزلت نشینی را برگزید، غافل از اینکه...

کد خبر: ۱۰۷۱۳۰

تاریخ: ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۱۰:۵۹

"گروه سیاسی صراط" - با نزدیک شدن به پایان فعالیت دولت کنونی، اکثر قریب به اتفاق تحلیل گران، تمرکز خود را بر تبیین و تشریح نقاط ضعف و قوت مهرورزان معطوف کرده اند.
با این حال گویی نقاط ضعف این دولت بیش از نقاط قوتش در این ماه های منتهی به انتخابات، در رسانه های منتسب به برخی از کاندیداهای بالقوه ظهور و بروز یافته است و هیچ نقطه سفیدی در کارنامه دولت فعلی یافت نمی شود!

یکی از مهمترین نقاط مثبت دولت کنونی که همواره مورد تأکید رهبری معظم انقلاب نیز بوده، روحیه شهامت و شجاعت آن است.
"رفع پلمپ از تأسیسات هسته ای"؛ "به چالش کشیدن افسانه هولوکاست"؛ "کلید زدن طرح هدفمندسازی یارانه ها" و ...، از جمله تابوشکنی ها و اقدامات شجاعانه ای بود که در دولت های نهم و دهم انجام شد.

در این میان اگرچه صفاتی همچون شجاعت، تابوشکنی و شهامت، مطلوب به نظر می رسند اما می باید این نکته مهم را مدنظر داشت که این دست صفات، پتانسیل تبدیل شدن به ضد خود را نیز دارند. از این رو افراط و زیاده روی در نمایش شجاعت، نه تنها منتج به "تابوشکنی" نمی شود، بلکه موجب "بدعتگذاری" خواهد شد و "شجاعت" را به "جسارت" تبدیل خواهد نمود!

مع الأسف، دولت کنونی نیز با گذر زمان، دچار خود شجاع بینی و افراط در جرأتـمندی شد و در اعمال اینگونه روحیات مثبت، مشی زیاده روی را در پیش گرفت!

اولین نشانه های این شجاعت افراطی را می توان در روزهای پایانی دولت نهم جست و جو کرد. آنجائیکه تغییرات پیاپی وزرای دولت به چالش اصلی این قوه و هوادارانش تبدیل شده بود.
این در حالی بود که کنار گذاشتن بدون تعارف و رودربایستی برخی وزیران در ابتدای آغاز بکار دولت نهم توسط شخص رئیس جمهور، نه تنها مذموم شمرده نمی شد، بلکه  اقتدار دولت و رئیس آن را به نمایش می گذاشت و نقطه قوت قوه مجریه بشمار می رفت، اما افراط در تغییر اعضای کابینه موجب آن شد که اینگونه تعویض های مکرر، به یکی از مهمترین نقاط ضعف دولت بدل شود!

از دیگر اقدامات جسورانه و البته غیرمنطقی این دولت، تعامل نادرست قوه مجریه با سایر قواست. در همین ارتباط شاید بتوان ریشه اینگونه مناقشات و احتجاجات میان قوا را در روحیه جسورانه و ایضاً  خود برتر بینی های دولت فعلی یافت. اگرچه نمی توان سهم قوای مقننه و قضائیه را نیز در دامان زدن به اینگونه بداخلاقی ها نادیده انگاشت، اما نقش عمده اقدامات قوه مجریه در چنین درگیری هایی غیر قابل اغماض است.

"عدم تحویل به موقع لایحه بودجه سالانه کشور"؛ "استفاده از عبارات تشنج آفرینی همانند «مجلس دیگر در رأس امور نیست»"؛ "زیر سوال بردن عملکرد دستگاه قضایی کشور" و ...، را می توان در حکم شاهدی بر بدعتگذاری ها و جسارت های بی موردی دانست که تا پیش از این در هیچ دولت دیگری اتفاق نیفتاده بود!

اما مهمترین اقدام جسارت آمیز دولت، خانه نشینی 11 روزه رئیس آن بود. به موجب این عمل غیر منتظره، رئیس دولت پس از ابقای وزیر اطلاعات توسط شخص رهبری انقلاب، طریق منزل را در پیش گرفت و عزلت نشینی را برگزید، غافل از اینکه این اقدام وی می تواند چه مضراتی را در پی داشته باشد!

اینجاست که باید گفت "شور" بدون "شعور"، سرانجامی جز «انحراف» را بهمراه نخواهد داشت و "شجاعت" و "جرأت" همانگونه که موجباب عزت را فراهم می آورند، ممکن است موجب ذلالت نیز باشند.