واکاوی یک سیاست خبری «تلویزیون»

در ماه های اخیر اگر به صورت کاملاً اتفاقی هم گذارتان به بخش های مختلف خبری صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران افتاده باشد حتماً متوجه شده اید که آمریکا بر لبه پرتگاه سقوط قرار گرفته و اتحادیه اروپا نیز عنقریب فروخواهد پاشید. بینوایان فرانسوی هدایای سال نو خود را فروختند تا لقمه نانی به کف آرند و کارخانه های خودروسازی آن دیار و اقمارشان در بلژیک هم چاره ای جز تعدیل نیروها و اخراج کارکنان ندیدند. در اسپانیا، ایتالیا، انگلستان و یونان هر روز اعتراضی برپاست و در قبرس هم مردم در حال خالی کردن حساب های شخصی خود هستند تا دارایی شان به دست دولت ورشکسته نیافتد.

کد خبر: ۱۰۵۷۸۷

تاریخ: ۲۷ فروردين ۱۳۹۲ - ۰۳:۰۰

صراط:اما اگر در نهایت دقت هم یکایک اخبار تلویزیون را از نظر گذرانده باشید محال است دیده یا شنیده باشید که فی المثل کارکنان برخی کارخانه‎ها در همین ایران خودمان چندین روز در برابر ساختمان نهاد ریاست جمهوری در پاستور تجمع کردند و مسئولی به پاسخگویی که نه، به شنیدن صحبت هایشان هم نیامد. یا این که در ماه های اخیر کارگاه‎ها و کارخانه‎هایی تعطیل شدند و کارگرانشان بیکار.

نگارنده درصدد تکذیب هیچ یک از خبرهای بین المللی صداوسیما نیست و فرض را بر این می گذارد که در اروپا و آمریکا دقیقاً همان چیزی می گذرد که خبرنگاران واحد مرکزی خبر و شبکه خبر می گویند. اما سؤوال این است که مسؤولان معاونت سیاسی صداوسیما چه موقع و از که آموختند که بد بودن اوضاع دیگران ثابت کننده خوب بودن احوال ماست؟ که خبر تنها آن چیزی است که آنان منتشر می کنند و اگر جلو انتشار خبری را بگیرند یا آن را تحریف کنند، اصل ماجرا را محو کرده‎اند؟ چگونه و بر اساس چه تحقیقاتی –بر خلاف نتایج پژوهش های ارتباطی- هنوز می‎اندیشند که خبر را می‎توان همچون گلوله‎ای به سمت مخاطب شلیک کرد و مطمئن بود که خبر شلیک شده به مخاطب برخورد و به درون او نفوذ می‎کند؟

تصمیم‎گیران محترم رسانه ملی! شاید بد نباشد که زنگار از محفوظات بزدایید تا به یاد آورید که در دنیای امروز خبر را اگر از در برانی، از دیوار می آید، که همیشه دیگرانی هستند که آنچه را شما می کوشید پنهان کنید آشکار می کنند، که شما "رسانه" هستید که "برسانید"، که تبلیغات بیش از حد -حتی اگر چنین ناشیانه هم اجرا نشود- به ضد خود تبدیل می شود و رشته ها را پنبه می سازد. تا بدانید رسانه ی "کور خود و بینای دیگران" نمی تواند لقب "ملی" را یدک بکشد. رسانه ملی یعنی رسانه ملت، رسانه ی خوشی ها و ناخوشی ها، آسانی ها و سختی های ملت. رسانه ای که اولویت را به اخبار زندگی روزمره مردم خودش بدهد، نه آن که با هر خبری که پخش می کند - و یا پنهان می کند- انگار می خواهد به ملتی که زیر بار مشکلات خمیده اند اما به امید بهبود اوضاع، ناملایمات را نجیبانه تحمل می کنند، بگوید: وضعتان خیلی هم خوب است، بروید خدایتان را شکر کنید که فرانسوی یا قبرسی یا اسپانیایی نیستید!

برادران سیاستگذار اخبار (بعید می دانم خواهری در میان شما باشد)! یقین بدانید رسانه ای که خار را در چشم دیگران می بیند و نیزه را در چشم خود نمی بیند - یا بهتر بگوییم خود را به ندیدن می زند- بی اعتبار می شود، از قلب و فکر مخاطبان به بیرون رانده می شود. چنین رسانه ای میدان رقابت را به حریفان واگذار می کند و در حرکتی بی بازگشت، به جای رسیدن به مدینه ی فاضله ای که رسیدن به آن را رسالت خود تعیین کرده، مستقیم سر از ترکستان در خواهد آورد.

*نوشتم "ترکستان" و به یاد آوردم چندی قبل برخی مخاطبان یکی از سایت ها در اظهار نظر درباره ی متنی که در آن از ضرب المثل "کاین ره که تو می روی یه ترکستان است" استفاده شده بود، اعتراض کرده بودند که به ترک ها بی احترامی شده است! برای آن که دوستانی که هنوز چنین می اندیشند، اصل مطلب را رها نکنند و به فرع نیاویزند توضیح می دهم که ترکستان منطقه‌ای بوده که غرب چین و بخش بزرگی از آسیای مرکزی را در بر می گرفته است. در حال حاضر این منطقه شامل ایالت خودمختار سین‌کیانگ چین، قرقیزستان، ازبکستان، قزاقستان و ترکمنستان است و چنین مختصات جغرافیایی کاملاً نشان می دهد که مراد جناب سعدی از به کار بردن این واژه در شعر خود چه بوده است.