پینگ پنگ در چین تنها به عنوان یک رشته ورزشی محسوب نمی شود بلکه مانند دیوار بزرگ چین و غذاهای خاصش، جزئی از هویت و افتخار کشوری با ۱.۳ میلیارد جمعیت است. این بازی در پارک ها، مدارس و مراکز اجتماعی سراسر کشور انجام و به نماد غرور ملی تبدیل شده است. بخش اعظم موفقیت بازیکنان پینگ پنگ چین به رویکرد سیستماتیک این کشور برمیگردد که سبب شده کودکان از سنین ۵ - ۶ سالگی در سیستمی با روش شوروی، پینگ پنگ را آموخته و تا رسیدن به تیم ملی دنبال کنند. بازیکنان تیم ملی با نزدیک شدن به هر رقابت خود را آماده می‌کنند تا بتواند انتظارات مردم را که تنها به قهرمانی فکر می‌کنند بر آورده نماید. چین هر سال فقط ۴۲۰ هزار یوآن برای برگزاری مسابقات دارد که تمام این مبلغ به برگزاری مسابقات رده های پایه اختصاص داده می‌شود و مسابقات لیگ این کشور که با حضور ستارگان پینگ پنگ برگزار می‌شود، سرمایه‌های زیادی از پشتیبانی کنندگان جذب می‌کند و به سرمایه اختصاصی این فدراسیون نیاز ندارد. تاریخ در محبوبیت پینگ پنگ در چین نقش برجسته ای ایفا می کند چرا که این رشته ورزشی توانست چین را بعد از بیست سال انزوای بین المللی بار دیگر در جهان مطرح کند. دیپلماسی پینگ پنگ در سال ۱۹۷۱ میلادی سبب شد رهبران حزبی کمونیست بار دیگر کشور را به شکوفایی برسانند. در دهه ۷۰ میلادی پینگ پنگ به نماد روابط دیپلماتیک بین چین و ایالات متحده تبدیل شد. در سال ۱۹۷۱، تیم تنیس روی میز ایالات متحده برای یک سری مسابقات نمایشی به چین دعوت شد که اولین باری بود که آمریکایی ها پس از انقلاب کمونیستی در سال ۱۹۴۹ میلادی اجازه بازدید از چین را پیدا کردند. این رویداد که به عنوان “دیپلماسی پینگ پنگ” شناخته می شود، به عادی سازی روابط دیپلماتیک دو کشور منجر شد. موفقیت این کشور در مسابقات بین المللی بخش مهمی از سیستم آموزشی چین نیز به شمار می رود. بسیاری از مدارس میزهای تنیس روی میز را در محوطه های خود دارند و دانش آموزان به عنوان بخشی از برنامه درسی تربیت بدنی به انجام این ورزش تشویق می شوند. دولت چین پینگ پنگ را راهی برای ارتقای سلامت و تناسب اندام در بین جوانان و القای ارزش هایی مانند نظم و استقامت می داند. این ورزش در شکل گیری هویت ملی چین نیز نقش داشته است. پینگ پنگ راهی برای نشان دادن توانایی های فنی و ورزشی چین و نمایش میراث فرهنگی آن به سایر نقاط جهان شده است. این مجموعه در ایام برگزاری نوزدهمین دوره بازی های آسیایی در شهر هانگژو چین تهیه شده است.

رژیم صهیونیستی با بمباران گسترده و کشتار زنان و کودکان تلاش دارد تا فلسطینیان ساکن غزه را از محل سکونتشان کوچ دهد. اما این حجم از جنایت نیاز به یک بمباران رسانه‌ای دارد.

۵ قطعه زمین در قالب ۱۰ هکتار در حاشیه شهر مشهد به کاشت جارو اختصاص داده شده که پیش‌بینی می‌شود در مهر ماه امسال ۸۰ تا ۹۰ هکتار جارو برداشت شود. با توجه به قیمت روز جارو، بیش از یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان در هزینه‌های مدیریت شهری صرفه‌جویی خواهد شد که برای تنظیف و رفت و روب شهری توسط پاکبانان شهر مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

آیین کلنگ زنی مسکن هنرمندان با حضور محمدمهدی اسماعیلی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی صبح دوشنبه ۱ آبان ۱۴۰۲ در شهر پرند برگزار شد. شهرک هنر در ورودی شهر پرند قرار دارد.

جامعه سینمایی، اعضای صنوف و فعالان سینما در محکومیت جنایت جنگی و حمله وحشیانه رژیم صهیونیستی به مردم فلسطین، عصر شنبه (۲۹ مهر ۱۴۰۲) با حضور در موزه هنر‌های معاصر تجمع کردند.

شانزدهمین دورە جشنوارە بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان در پارک شانو مریوان برگزار شد. در این دورە از جشنوارە ۱٨٥ آثار داخلی و ۲٥ آثار خارجی بە دبیرخانە ارسال شد. از تعداد ۱٨٥ اثر داخلی، ۳۷ اثر و از ۲٥ اثر خارجی تنها ٤ اثر پذیرفتە شدە و در طی این چند روز با هم بە رقابت می‌پردازند. آثار در شش بخش آزاد، آیینی- سنتی، کودک و نوجوان، ایثار و شهادت، دگرگونە‌ها و بخش فراگیر مختص معلولان است.

احمد وحیدی وزیر کشور دولت سیزدهم در یک جشن عروسی خانوادۀ ترکمن، حضور پیدا کرد.

مرضیه برومند، مدیرعامل خانه سینما از مردم حاضر در مراسم که خواستار محاکمه قاتلان بودند، درخواست کرد که با آرامش و احترام بگذارند مراسم برگزار شود. وی تاکید کرد: ما اینجا ماندیم در مملکت خودمان باشیم. با ما خوب باشید آنوقت با اسراییل و رژیم صهیونسیتی هم می‌جنگیم.

پیکر «داریوش مهرجویی» کارگردان، سینما و تلویزیون؛ و «وحیده محمدی فر» فیلمنامه نویس، صبح چهارشنبه (۲۶ مهر ۱۴۰۲) با حضور جمعی از هنرمندان از مقابل پهنه رودکی تهران تشییع شد. «داریوش مهرجویی» کارگردان سینمای ایران، چند شب قبل در ویلایی در فردیس کرج به همراه همسرش به قتل رسید. مرکز اطلاع رسانی پلیس البرز اعلام کرد که علت فوت این کارگردان باسابقه کشورمان از سوی پلیس در دست بررسی است و به زودی اطلاع رسانی خواهد شد.

سرآقاسید روستایی توریستی و پلکانی از توابع استان چهارمحال و بختیاری است. این روستا به ماسوله زاگرس شهرت دارد و در تاریخ آبان ۱۴۰۰ با شماره ثبت ۳۳۵۰۷ در فهرست آثار ملی کشور ثبت گردید. استان چهارمحال و بختیاری استانی کوهستانی در دامنه رشته‌کوه زاگرس است که هر شهرستان آن جاذبه‌های تاریخی و طبیعی فراوانی را در دل خود جای‌داده است. روستای سر آقا سید در شهرستان کوهرنگ و در فاصله ۱۳۵ کیلومتری شمال غربی شهرکرد و ۴۵ کیلومتری «چلگرد» قرار دارد که یکی از روستا‌های کوهستانی ایران به شمار می‌رود و ساختاری پلکانی دارد. این روستا میان کوه‌های زردکوه بختیاری واقع شده است و شباهت زیادی به روستای ماسوله در استان گیلان دارد. این روستا در محیطی کوهستانی در ارتفاعات زاگرس و کوه «هفت تنان» ساخته شده است. این روستا به گونه‌ای ساخته شده که بام خانه پایینی، حیاط خانه بالایی محسوب می‌شود. شواهدی در اطراف روستای سر آقا سید وجود دارند که بر اساس آن‌ها کارشناسان قدمت این روستا را مربوط به دوره پارینه سنگی می‌دانند. به اعتقاد باستان شناسان روستای سر آقا سید مانند بسیاری از روستا‌های کنده شده در دل کوه، از نخستین پناهگاه‌های انسان بوده است و قدمت آن به هزاران سال پیش می‌رسد. در حال حاضر تنها سند موجود از عمر روستای سر آقا سید شجره نامه امامزاه آن است که سکونت فردی به نام آقا عیسی به‌همراه خویشاوندان او را بیش از ۶۰۰ سال پیش در این روستا را نشان می‌دهد. در روستای سر آقا سید هنوز معماری بومی به چشم می‌خورد و مردم این منطقه به‌وسیله کشاورزی، دامداری و استخراج نمک امرار معاش می‌کنند. در طول سالیان اخیر رشد فعالیت‌های گردشگری در این روستا سبب بهبود اقتصاد آن شده است. در حال حاضر مردم این روستا همه نیازمندی‌های خود را از داخل آن تهیه می‌کنند. سر آقا سید تنها در ۶ ماه فصول بهار و تابستان قابل دسترسی است و ساکنان آن ماه‌های سرد سال را پشت حصاری از برف و بدون هیچ‌گونه ارتباطی با دنیای بیرون می‌گذرانند. با فرا رسیدن فصل بهار طبیعت و راهداران دست در دست یکدیگر داده و این حصار را می‌شکنند. در فصل بهار منظرهٔ پشته‌های علوفهٔ تازه برای آذوقهٔ زمستانی، از زاویهٔ بالا دیدنی است. در ماه‌های اردیبهشت و خرداد عشایری که از مناطق گرمسیر خوزستان به چهارمحال و بختیاری وارد می‌شوند از مسیر روستای سر آقا سید عبور می‌کنند و تماشایی‌ترین صحنه‌ها را به تصویر می‌کشند.